Këtë pranverë, ajo do të jetë në katër prodhime, në katër teatro të ndryshëm. Do të bëjmë një lloj “Antigone crawl” dhe do të përpiqemi të kuptojmë pse ajo është një personazh që thjesht nuk na lë të qetë.
Këtu kemi Antigonën, jo tamam të gjallë. Thelbi i kësaj historie përfshin atë që ajo kujdeset për trupin e vdekur të vëllait të saj, i cili është shpallur terrorist nga shteti. Pra, ajo po derdh libacione mbi të, që shpirti i tij të gjejë paqe dhe të ketë vend në botën e përtejme.
Ajo e di se ky veprim do t’i kushtojë jetën. Creon, xhaxhai i saj, e ka ndaluar rreptësisht që dikush ta bëjë këtë. Megjithatë, ajo del hapur në rrugë dhe vepron publikisht, e shtyrë nga një dashuri e thellë personale.
Antigonat e ndryshme që po shohim tani janë përgjigje ndaj ankthesh të ndryshme dhe realiteteve të ndryshme. Por ajo është një figurë jashtëzakonisht fleksibël, edhe pse këtu është në mermer. Ajo është në gjendje të takojë çdo shekull, sepse sa herë që shoqëria organizohet, gratë shpesh lihen jashtë. Dhe për këtë arsye, ato detyrohen të rebelohen për të krijuar hapësirën e tyre.
Antigona është në fakt brenda kësaj ndërtese. Jemi te “Teatri Publik” tani. Kjo Antigonë është një adoleshente, një lloj personi i papërpunuar, i zemëruar, shtatzënë, që duhet të përballet me një grup ligjesh mizogjene që përpiqen të kontrollojnë trupin e saj. Kjo artikulon një lloj dhimbjeje që është jashtëzakonisht e njohur për feministet në epokën pas “Me Too”.
Ne e gjejmë Antigonën edhe këtu në “La Mamma”. Kjo dramë nga Barbara Barclay quhet “Antigone in Analysis”. Ka një kor të përbërë nga psikoanalistë dhe filozofë të famshëm nga historia, si Georg Wilhelm Friedrich Hegel dhe Martin Heidegger.
Antigona, një nga gjërat që e bën kaq magjepsëse është se ajo është një personazh psikologjikisht kompleks. Kjo është arsyeja pse ajo është një rebele dhe një ikonë. Dhe kjo është një nga arsyet pse kemi figura të saj gjithandej në qytet, sepse atë mund ta shohësh në shumë aspekte, sa nuk mund ta gjesh vetëm në një vend.
Ju lutem… ajo do të jetë një luftëtare lirie kundër gjermanëve.
Në Antigonë, ka pyetje që nuk zgjidhen. A është hapësira publike një vend për drejtësi dhe shprehje të lirë, apo është për ligj dhe rend? Kjo është arsyeja pse Antigona mbetet një dramë kaq aktuale sot, sepse edhe hapësirat tona publike janë bërë vende debatesh dhe përplasjesh.
Dhe jemi te shfaqja. Më herët këtë vit pamë “The Other Place”. Ishte një version i Antigonës që ishte disi psiko-seksual dhe pak i frikshëm. Eksploronte sa e rrezikshme është të jesh një vajzë në një familje dhe sa e lehtë është për burrat që kanë pushtet mbi ty ta kthejnë atë pushtet në diçka seksuale dhe perverse.
Antigona nuk përshtatet! Ajo nuk do të përshtatet! Ajo nuk mund të përshtatet. Kjo është arsyeja pse jemi të fiksuar pas saj, sepse ajo bën gjënë e vështirë.
(Burimi: Pёrshtatur nё shqip nga NYT)
