Nga kontrasT.al
Siguria ushqimore në Shqipëri është sot më e mjerueshme se ajo juridike. Nuk dihet me saktësi se çfarë niveli kontaminimi kanë produktet që shqiptarët konsumojnë çdo ditë. Ajo që dihet me siguri është se konsumatori shqiptar nuk ka asnjë garanci reale për atë që ha, pi dhe me çfarë ushqehet. Në këtë terr informativ dhe institucional, Autoriteti Kombëtar i Ushqimit vazhdon të trajtohet si zyrë punësimi politike – jo si institucioni që duhet të mbrojë shëndetin publik.
Së fundmi, ish-deputetja e Partisë Socialiste, Blerina Gjylameti, është emëruar në krye të AKU-së. Një tjetër emër politik merr drejtimin e një institucioni që prej vitesh është në qendër të skandaleve: produkte me pesticide të ndaluara, importe të dyshimta, mungesë kontrolli laboratorik dhe heshtje zyrtare kur krizat shpërthejnë.
Gjylameti vjen në këtë post pasi nuk arriti të sigurojë mandat parlamentar në zgjedhjet e 11 majit. Më herët, drejtimin e AKU-së e mbante Manush Kullolli, i emëruar në mars 2025. Rotacioni është i shpejtë, por modeli mbetet i njëjtë: emërime politike pa filtër profesional.
AKU prej vitesh vuan nga emërime të njerëzve servilë ndaj pushtetit, pa përgjegjësi profesionale dhe shpesh pa integritet moral për barrën që mbart institucioni. Nga ish-sekretarja e Kryeministrit, Jeta Dedaj, te Bledar Skënderi, e deri te Agim Ismaili, emra që kanë kaluar në krye të AKU-së më shumë si pjesë e pazareve politike sesa si profesionistë të sigurisë ushqimore.
Rasti i fundit është edhe më domethënës: ish-drejtori Agim Ismaili sot është nën hetim nga SPAK, në një aferë që lidhet me përgjimin e vetë institucionit të drejtësisë. Një ironi e hidhur për një zinxhir institucionesh që duhej të garantonin sigurinë – ushqimore dhe juridike – por që përfunduan në krizë besimi.
Ndërkohë, skandalet ushqimore kanë qenë të përsëritura: fruta me pesticide të ndaluara, mish me origjinë të paqartë, qumësht pa standarde, produkte të bllokuara në kufi dhe më pas të rikthyera në treg. Në asnjë rast nuk ka pasur transparencë të plotë ndaj publikut, e aq më pak përgjegjësi konkrete.
AKU nuk është thjesht një zyrë administrate. Është institucioni që duhet të vendosë vijën ndarëse mes shëndetit dhe rrezikut, mes produktit të sigurt dhe atij të kontaminuar. Kur ky institucion trajtohet si shpërblim politik, rreziku nuk është vetëm institucional – është biologjik, i përditshëm, në tryezën e çdo familjeje.
Siguria ushqimore nuk mund të serviret nga politika. Ajo duhet të shtrohet në tryezën e qytetarit nga “amvisa” të specializuara për këtë mision – profesionistë të pavarur, laboratorë funksionalë dhe institucione që nuk ndryshojnë drejtues sa herë ndryshon humori i pushtetit.
Deri atëherë, shqiptari do të vazhdojë të blejë ushqim me dyshim… dhe ta konsumojë pa siguri.
