Ceremonia e hapjes së Lojërave Olimpike Dimërore Milano-Cortina 2026 u shndërrua në një spektakël madhështor që ndërthurte elegancën me simbolikën, ndërsa qyteti i Milanos i dhuroi Italisë një “letër dashurie” treorëshe dhe një thirrje për shpresë e harmoni në një botë të trazuar. Megjithatë, jo të gjithë në turmën prej 60 mijë spektatorësh në stadiumin San Siro ishin të përqendruar vetëm te festa.
Ndërsa ekipi i Shteteve të Bashkuara, i udhëhequr nga patinatorja e shpejtësisë Erin Jackson, parakalonte në stadium mes duartrokitjeve, atmosfera ndryshoi sapo kamerat u ndalën te zëvendëspresidenti amerikan JD Vance dhe bashkëshortja e tij, Usha. Brohoritjet u kthyen në fishkëllima të forta, një reagim që pak veta në Milano do ta kishin konsideruar befasues. Gjatë gjithë javës, qyteti kishte jehuar nga zemërimi pasi u mësua se zyrtarë të agjencisë amerikane për emigracionin dhe doganat (ICE) do të shoqëronin Vance dhe sekretarin e shtetit Marco Rubio. Vetëm disa orë para ceremonisë, rreth një mijë protestues dolën në rrugë me banderola kundër ICE, ndezën flakë dhe brohoritën: “Akulli në djall, le ta marrim përsëri qytetin”.
Ndoshta pikërisht për këtë klimë reagimesh presidentja e Komitetit Olimpik Ndërkombëtar, Kirsty Coventry, premtoi me kujdes se këto Lojëra do të tregonin “më të mirën e njerëzimit”. Duke iu drejtuar atletëve, ajo theksoi se forca nuk lidhet vetëm me fitoren, por me guximin, empatinë dhe zemrën. “Kur shohim rivalët të përqafohen në vijën e finishit, na kujtohet se mund të zgjedhim respektin. Fryma olimpike ka të bëjë shumë më tepër sesa sporti – ka të bëjë me ne dhe me atë që na bën njerëz”, u shpreh ajo.
Përgatitjet kishin qenë intensive. Drejtori krijues Marco Balich zbuloi se artistët dhe interpretuesit kishin zhvilluar rreth 700 orë prova për të garantuar perfeksionin – dhe rezultati e tejkaloi pritshmërinë. Shfaqja u hap me 70 valltarë nga Accademia del Teatro alla Scala, që performuan në sinkron mbi një sfond statujash klasike, ndërsa më pas skena u mbush me referenca ndaj Romës së Lashtë dhe Rilindjes, si edhe ndaj ushqimit, modës, letërsisë dhe dizajnit italian.
Homazhe pati edhe për Giuseppe Verdin, Giacomo Puccinin, Gioachino Rossinin dhe Giorgio Armanin. Supermodele të veshura me të kuqe, jeshile dhe të bardha – ngjyrat e flamurit italian – parakaluan në një pasarelë përpara interpretimit të himnit kombëtar. Një segment surreal iu kushtua gjesteve të duarve, megjithëse jo atyre që shihen zakonisht në trafikun e dendur të Milanos. Për një event të këtyre përmasave, 70 parukierë dhe 110 grimerë punuan pas skenës për të realizuar çdo detaj.
Mariah Carey elektrizoi publikun në fillim të mbrëmjes duke kënduar në italisht “Volare (Nel Blu, dipinto di Blu)”, ndërsa më vonë Andrea Bocelli ngriti peshë stadiumin me një interpretim prekës të “Nessun Dorma”. Në skenë u ngjit edhe pianisti kinez Lang Lang, një atlet brazilian realizoi një salto prapa në dëborë, ndërsa prezantimi i ekipeve ukrainase dhe italiane u prit me reagime të fuqishme nga publiku.
Përtej spektaklit, ceremonia përcolli një mesazh më të thellë: se sporti, edhe në mënyrën e tij të vogël, mund të bashkojë një botë të përçarë. Tema e mbrëmjes ishte “harmonia”, që në kuptimin e saj origjinal nënkupton bashkimin e të ndryshmes. Coventry e përforcoi këtë ide duke folur për konceptin afrikan “ubuntu”. “Do të thotë: Unë jam sepse jemi. Ne ngrihemi duke i ngritur të tjerët dhe forca jonë vjen nga kujdesi për njëri-tjetrin”, tha ajo, duke shtuar se kjo frymë jeton në çdo komunitet dhe shfaqet më qartë gjatë Lojërave Olimpike.
Mesazhi u reflektua edhe nga disa anëtarë të ekipit amerikan. Skiatori i stilit të lirë Hunter Hess pranoi se ndiente emocione të përziera kur u pyet për përfaqësimin e vendit të tij. “Po ndodhin shumë gjëra për të cilat nuk jam fansi më i madh. Vetëm pse e mbaj flamurin nuk do të thotë se përfaqësoj gjithçka që po ndodh në SHBA”, u shpreh ai.
Në fund të mbrëmjes, presidenti i Republikës Italiane, Sergio Mattarella, shpalli zyrtarisht të hapura Lojërat Olimpike Dimërore Milano-Cortina 2026 mes brohoritjeve gjigante të stadiumit. Në tërësi, ceremonia u konsiderua një triumf – edhe pse për shumëkënd do të mbahet mend po aq për reagimin e fortë që shpërtheu në një nga momentet më të ndjekura të natës.
(Burimi: The Guardian)
