Kur delegatja norvegjeze Ellen Wille kërkoi në vitin 1986, në kongresin e FIFA-s në Meksikë, krijimin e një Kupe Bote për femra, pak kush e priste që një nga mbështetjet më të forta do të vinte nga Koreja e Veriut. Delegatët e Phenianit u kthyen në vendin e tyre me një plan të qartë: ta përdornin futbollin e grave si një mjet për të rikthyer ndikimin ndërkombëtar të regjimit.
Që nga fundi i viteve ’80, shteti investoi masivisht në këtë sport. Futbolli u përfshi në kurrikulat shkollore, u ngritën ekipe në ushtri ku lojtaret stërviteshin me kohë të plotë, u krijuan skema identifikimi për talentet e reja dhe u ndërtuan impiante moderne në të gjithë vendin. Në një kohë kur Koreja e Veriut po izolohej politikisht, sporti u shndërrua në një nga kanalet e pakta për të konkurruar dhe për të fituar vëmendje në arenën ndërkombëtare.
Nën drejtimin e Kim Jong-il, që thuhet se ishte tifoz futbolli, ekipi i grave u kthye në një platformë të rëndësishme për përhapjen e mesazheve nacionaliste. Siç ka theksuar studiuesja Jung Woo Lee nga Universiteti i Edinburgut, për shkak të izolimit politik, futbolli i femrave është një nga fushat e pakta ku Pheniani mund të shfaqë përsosmëri dhe ta përdorë atë si mjet propagande.
Rezultatet nuk vonuan. Nga mesi i viteve ’90 deri në fillim të viteve 2010, Koreja e Veriut u bë një nga fuqitë dominuese të Azisë. Ajo fitoi tre tituj të AFC Women’s Asian Cup mes viteve 2001 dhe 2008 dhe mblodhi trofe të tjerë kontinentalë. Ndeshjet në shtëpi ndiqeshin nga dhjetëra mijëra tifozë, shpesh në stadiumin gjigant “1 Maji Rungrado”, ndër më të mëdhenjtë në botë. Lojtaret shpërbleheshin me apartamente, privilegje udhëtimi dhe certifikata qëndrimi në Phenian, ku standardi i jetesës është dukshëm më i lartë se në zonat rurale.
Megjithatë, viti 2011 shënoi një kthesë të fortë. Pesë lojtare rezultuan pozitive për një steroid të ndaluar në Kupën e Botës në Gjermani. Shpjegimi zyrtar i Phenianit – se substanca ishte nxjerrë nga gjëndrat e drerit mysk pas një goditjeje nga rrufeja – u hodh poshtë nga FIFA, e cila vendosi një ndalim katërvjeçar. Koreja e Veriut humbi Botërorin e 2015-ёs dhe më pas dështoi të kualifikohej në edicione të tjera madhore, ndërsa pandemia e izoloi edhe më tej vendin nga garat ndërkombëtare.
Për më shumë se një dekadë, kombëtarja e të rriturave ka qenë pothuajse e padukshme, megjithëse ka ruajtur renditje të lartë në klasifikimet botërore. Sanksionet ekonomike e bëjnë të vështirë që lojtaret të firmosin kontrata jashtë vendit, por investimi afatgjatë nuk ka ndalur. Hapja e Shkollës Ndërkombëtare të Futbollit në Phenian në vitin 2013 ka prodhuar një brez të ri kampionesh.
Ekipet e moshave U-17 dhe U-20 janë aktualisht kampione bote dhe Koreja e Veriut ka kombëtaren më të suksesshme në historinë e turneve të të rinjve me 14 tituj, përfshirë katër trofe vetëm në dy vitet e fundit.
Tani, rikthimi në AFC Women’s Asian Cup 2026, që nis me ndeshjen kundër Uzbekistanit më 3 mars në Australi, shihet si testi më i madh për të parë nëse kjo fuqi e dikurshme po ringjallet me shpejtësi. Kampionet tre herë nuk kanë marrë pjesë në turne që nga finalja e humbur ndaj Australisë në vitin 2010.
Kupa e Azisë do të tregojë nëse emra të rinj si Yu Jong-hyang, Choe Il-son, Jon Il-chong dhe Chae Un-gyong janë gati të shkëlqejnë edhe në nivelin më të lartë. Për një vend që rrallë hap dritare drejt botës, fusha e futbollit mbetet pasqyra më e qartë e ambicieve të tij ndërkombëtare.
(Burimi: The Guardian)
