Martirja e parë e Kishës Katolike Shqiptare, Marie Tuci, e cila u burgos dhe u torturua barbarisht gjatë dikaturës, lindi në 12 mars 1928 në fshatin Ndërfushaz të Mirditës. Ajo studioi në Shkollën Normale të Motrave Stigmatinë në Shkodër ku iu përkushtua fesë katolike. Më pas u dërgua të ushtronte profesionin e mësueses në Mirditë. Në vitin 1946, nga regjimi komunist u morën një sërë masash ekstreme të cilat luftuan ashpër fenë. Duke qenë një ndjekëse devotshme e fesë katolike, Marie Tuci shprehu hapur kundërshtimin e saj ndaj këtij persekutimi.
Vrasja e Bardhok Bibës, sekretarit të Partisë Komuniste në Mirditë do të pasonte me marrjen e masave ndëshkimore të ashpra për shumë familje të këtij qyteti, ku u përfshi edhe familja e Marie Tucit, Gjonmarkaj. Këto familje dyshoheshin për ndihmën që i kishin dhënë organizatorëve të vrasjes së sekretarit, për t’u arratisur në Jugosllavi. Ndaj në gusht të vitit 1949 u arrestua e akuzuar për “qëndrimin e saj kundër pushtetit popullor dhe ndihmën që familja e saj u kishte dhënë të arratisurve”.
Vajza mirditore, mësuese Marie Tuci, e mbyllur në një thes, lakuriq, bashkë me një mace të egër, sikur të mos mjaftonin thonjtë e kafshës së egërsuar, ajo goditej me mjete të forta nga hetuesit e gardianët e burgut, në prani të grave të tjera të burgosura derisa ndërron jetë nga torturat çnjerëzore në spitalin e burgut, në 24 tetor të vitit 1950. Ajo qëndron si një figurë e fuqishme e gruas që nuk u nënshtrohet rrethanave, por mbron dhe shpreh bindjet e saj me dinjitet dhe vendosmëri deri në vdekje. Meti Fidani e përkujton atë me një poezi.
Po vdes nanë, sot po vdes
Nan’ e dashtun, sot po vdes,
më kan futur në një thes,
lakuriq, tok me një mace
më kan mbyll, në thes linace.
N’burg të Shkodrës, po m’del shpirti,
po ma merr nan’, shef Seiti,
jashtë thesit shqip po flasin,
më shqelmojn’ e më godasin,
ligësia, nuk ka ngjyrë,
shqelm në bark, shqelm në fytyrë!
Po vdes nanë, sot po vdes
një lëmsh gjaku, brenda n’thes,
nuk ka vend imagjinata
kriminel, shpirtzinj si nata,
më kan ça, bark e zorrë,
hajde nan e ver’ një dorë.
Mbaju nan’, mbaju burrneshë,
më sill teshat, e m’vish murgeshë,
mos qaj nan, jam bij Mirdite
s’na kan mposht tash ndër vite,
as dhe shkau, as dhe turku,
as Enveri, as dhe burgu
as bollshik, e as titista
as hetues, as komunista!
Po vdes nanë, moj un’ e zeza
shko më sill një palë ndresa,
njëzet e dy sapo kam mbush,
nuk du’ nan’, me m’qa kurrkush,
as n’ Orrosh, e as Ndërfush
as në bjeshkë, atje thellë
as në Fan, e as në Kthellë
as n’Kurbnesh, e as n’ Selitë
as kurrkund, nëpër Mirditë.
Zoti nan, ka pat’ mëshirë
më ka dërgu të vdes e lirë,
më sill ndresat, po të pres,
po vdes nanë, sot po vdes.
