Juliette Binoche, e pranishme në Festivalin e Filmit të Torinos për të prezantuar debutimin e saj si regjisore e “In-I in Motion” dhe për të marrë çmimin prestigjioz “Stella della Mole”, u shfaq me të njëjtin sharm dhe forcë artistike që e karakterizon, duke shfrytëzuar skenën për të bërë edhe një deklaratë të fuqishme shoqërore me rastin e Ditës Ndërkombëtare për Eliminimin e Dhunës ndaj Grave.
“Ajo që po ndodh ndaj grave në vende si Afganistani, Kongo dhe Irani është e tmerrshme. Ato janë të privuara nga liritë më elementare dhe është detyra jonë të protestojmë publikisht,” tha aktorja fituese e çmimit Oscar. Ajo shtoi se koncepti i forcës vazhdon të perceptohet gabimisht si atribut i burrave: “Edhe sot, ne e imagjinojmë forcën si diçka që u përket vetëm burrave. Edhe pse jam rritur nga një nënë e fortë feministe, kam kërkuar gjatë jetës një burrë që të më mbrojë — një kërkim i kotë, sepse kuptova se ai ‘njeri i fortë’ nuk ekziston. Ndoshta bashkëjetesa e vërtetë mes burrave dhe grave mund të ndodhë vetëm në një nivel më shpirtëror, ku mund të takohen, të ndajnë dhe të vlerësojnë njëri-tjetrin.”
Filmi i saj i ri “In-I in Motion” rikthen në ekran përvojën e shfaqjes teatrale “In-I”, realizuar në bashkëpunim me koreografin e njohur Akram Khan në vitin 2008, kur Binoche braktisi përkohësisht xhirimet për t’u zhytur në botën e vallëzimit bashkëkohor, me skenografinë e artistit të famshëm Anish Kapoor në sfond. “Robert Redford, në fakt, ishte ai që më nxiti të bëja këtë film,” zbulon Binoche. “Vallëzimi kërkon të përballesh me sfida fizike dhe emocionale ekstreme. Sa herë ndjeja se po rrëzohesha, zemra më rrihte fort dhe isha e mbuluar nga djersa. Por kur beson me gjithë shpirt në diçka, duhet ta ndjekësh, sepse të jep krahë — edhe kur duhet të përballesh me hijet e tua.”
E pyetur për rolin transformues të artit, ajo u përgjigj: “Në jetë ka rëndësi arti që të ndryshon. Filmi i parë që më transformoi thellë ishte Zhan D’Ark i Dreyer-it — ishte tronditës, sublim, më magjepsi.”
Binoche foli edhe për vështirësinë e xhirimit të skenave intime: “Është e vështirë, sepse duhet të përfaqësosh dhe kontrollosh diçka që lidhet drejtpërdrejt me dëshirën. Sot kemi koordinatorë intimiteti, por rreziku i keqinterpretimit nga partneri ose regjisori ekziston gjithmonë. Ideale do të ishte të xhirohej lirisht një skenë dhe pastaj aktorët të jepnin pëlqimin e tyre.”
Duke reflektuar mbi përvojat që e kanë formuar si artiste dhe si njeri, Binoche tha: “Ndonjëherë kam ndjesinë se jeta zgjodhi për mua. Unë u formova nga familja, sado kaotike të ketë qenë. Prindërit e mi u divorcuan dhe unë u dërgova në konvikt që e vogël. Por ishte një familje që dashuronte artin, dhe kjo ishte themelore. Nëna ime, Monique Yvette Stalens, mësuese, regjisore dhe aktore, ishte një grua me mendime të forta. Ajo besonte në të vërtetën dhe më mësoi dhuratën e sinqeritetit dhe të shprehjes së lirë të mendimit, pa ndjerë kurrë keqardhje.”
(Pёrshtatur nga ANSA)
