Ryan Gosling rikthehet në ekran në një aventurë fantastiko-shkencore që përpiqet të shpëtojë botën, por e bën këtë me një ton të lehtë dhe optimist, ndryshe nga shumica e filmave të këtij zhanri. “Project Hail Mary”, i drejtuar nga Phil Lord dhe Christopher Miller, sjell një histori për fundin e mundshëm të njerëzimit, por pa u zhytur në errësirë – përkundrazi, filmi përqafon misterin, bukurinë, madje edhe humorin që ofron hapësira.
I bazuar në romanin e Andy Weir, autor i “The Martian”, filmi ndjek historinë e Ryland Grace, një biolog molekular që nga mësues i thjeshtë përfundon në një mision jetik për të shpëtuar Tokën. Një entitet i panjohur po “fik” yjet një nga një dhe tashmë ka nisur të prekë edhe Diellin, duke vendosur njerëzimin përballë një numërimi mbrapsht drejt zhdukjes. Në një kthesë optimiste, vendet e botës bashkohen për të gjetur një zgjidhje – një ide që tingëllon më shumë si fantazi sesa si zgjidhje shkencore.
Kur historia zhvendoset në hapësirë, personazhi i Gosling zgjohet i vetëm në një anije kozmike, pa kujtesë dhe pa e kuptuar se si ka përfunduar aty. Përmes rikthimeve në kohë dhe zbulimeve graduale, ai rindërton jo vetëm misionin e tij, por edhe identitetin. Gosling i përshtatet në mënyrë të përkryer këtij roli: një njeri i zakonshëm, i hutuar, shpesh i pasigurt, por thellësisht njerëzor. Ai sjell një kombinim të ndjeshmërisë dhe humorit që e bën personazhin të afërt për publikun.
Filmi është vizualisht i kuruar me kujdes dhe rrjedh me lehtësi, duke alternuar mes tensionit dhe momenteve më të lehta. Megjithatë, ndërsa historia avancon, toni dramatik fillon të zbehet. Takimi i protagonistit me një formë jete jashtëtokësore, të cilën ai e quan Rocky, sjell një dimension të ri, më miqësor dhe pothuajse komik, duke e kthyer filmin gradualisht në një histori partneriteti mes dy “të vetmuarve” në univers.
Ky zhvillim i jep filmit një ngrohtësi të veçantë, por njëkohësisht i heq një pjesë të peshës dramatike që premtonte në fillim. Nga një histori që mund të ishte një reflektim i fortë mbi krizën ekzistenciale – madje edhe një metaforë për ndryshimet klimatike – filmi rrëshqet drejt një rrëfimi më të lehtë, duke zgjedhur optimizmin në vend të tensionit.
“Project Hail Mary” është një film që tё bёn pёr vete falë karizmës së Gosling dhe një ideje tërheqëse shkencore, por që në fund rezulton të jetë më shumë argëtues sesa tronditës. Një udhëtim në hapësirë që zgjedh shpresën, edhe kur përballet me fundin e botës.
(Burimi: NYT)
