“The Economist” ka publikuar një portret të drejtpërdrejtë dhe të detajuar për figurën e Francisko Frankos, diktatorit që sundoi Spanjën për dekada. Në këtë përvjetor të rëndësishëm, revista britanike sjell një analizë të karakteristikave personale dhe stilit të tij të udhëheqjes, duke e përshkruar me një fjali të shkurtër, por goditëse: një njeri “i shkurtër, pa karizëm dhe një folës publik jofrymëzues”.
Artikulli me titull “Francisko Franko: Njeriu pa karizëm që u bë diktator i Spanjës” thekson paradoksin e një figure që, pavarësisht mungesës së magnetizmit personal, arriti të konsolidonte pushtetin absolut dhe të sundonte vendin deri në vdekjen e tij në spital, 50 vjet më parë. Sipas “The Economist”, ngritja e Frankos mbi skenën politike u ndihmua nga një kombinim i ambicies së pamëshirshme dhe një shansi historik që ai e shfrytëzoi me efikasitet.
Revista vëren se Franko u bë për një kohë të gjatë “një pengesë e pakapërcyeshme” që bllokonte zhvillimin demokratik dhe ndryshimet e nevojshme politike e shoqërore në Spanjë. Megjithatë, pas vdekjes së tij, vendi arriti të rikthejë ritmin e modernizimit dhe të hapet drejt demokracisë perëndimore.
Në të njëjtën ditë, “The Economist” ka botuar edhe një artikull të dytë me titullin domethënës “Gjysmë shekulli pas vdekjes së Francos, Spanja është një vend shumë më i mirë”. Në të, revista reflekton mbi evolucionin e Spanjës gjatë 50 viteve të fundit, duke theksuar se pavarësisht historisë së pasur me progres, institucionet demokratike të vendit po përballen sot me sfida të reja.
Sipas botimit britanik, Spanja po ndan një sërë problemesh që prekin edhe vende të tjera evropiane, si rritja e së djathtës populiste, menaxhimi i emigracionit, zbrazja e zonave rurale dhe mungesa e aksesit në banesa në qytetet e mëdha. Revista paralajmëron se institucionet demokratike të vendit po tregojnë shenja dobësimi, por nënvizon se Spanja ruan ende pika të forta dhe ka hapësirë reale për të adresuar sfidat.
Ajo thekson veçanërisht kthesën ekonomike të Spanjës pas krizës së pandemisë, duke u rritur me një ritëm dy deri në tre herë më të lartë se mesatarja e eurozonës – një arritje që e ka kthyer vendin në objekt zilie brenda Evropës.
(Burimi: El Huffpost)
