Çdo mëngjes, para markatës së Elbasanit, një burrë i gjatë, i veshur me uniformën e komunales dhe me çizme gome, pastronte në heshtje tualetet publike të qytetit. Në dorë mbante një fshesë, ndërsa në shikim ruante ende një dinjitet të pazakontë për atë punë. Quhej Ibrahim Biçakçiu. Dikur kishte qenë Kryeministër i Shqipërisë.
Ibrahim Biçakçiu ishte biri i Aqif Pashë Biçakçiut, kryetar i Kongresit të Lushnjës dhe një nga figurat themeluese të shtetit shqiptar. I arsimuar në Vjenë, ku përfundoi dy fakultete – Agronomi dhe Shkenca Politike – ai zotëronte katër gjuhë të huaja dhe ishte një nga njerëzit më të kulturuar të kohës. Para luftës, Biçakçiu administronte pasuri të mëdha: ferma, fabrika, toka dhe shoqëri tregtare, duke qenë një nga emrat më të njohur të jetës ekonomike dhe politike shqiptare.
Në vitin 1937 u zgjodh deputet i Elbasanit, ndërsa në vitin 1943 mori detyrën e Kryeministrit, në një periudhë të turbullt tranzicioni, kur vendi ndodhej në prag të ndryshimeve të mëdha politike. Por me ardhjen në pushtet të regjimit komunist, jeta e tij u përmbys.
Në prill të vitit 1945, Ibrahim Biçakçiu u arrestua dhe u përfshi në Gjyqin Special të Tiranës, ku u akuzua si “tradhtar i atdheut”. Fillimisht u dënua me vdekje. Vetëm falë një peticioni të firmosur nga personalitete dhe qytetarë të Elbasanit, dënimi iu kthye në 18 vite burg. Pjesën më të madhe të tyre i kaloi në burgun famëkeq të Burrelit, mes intelektualëve dhe politikanëve të dënuar nga regjimi.
Kur doli nga burgu në vitin 1962, liria e tij ishte vetëm formale. U kthye në Elbasan dhe u caktua roje varrezash, e më pas, si një ndëshkim i hapur dhe poshtërues, pastrues i tualeteve publike të qytetit. Banorët e vjetër të Elbasanit e kujtojnë ende: pastrues ditën, zotëri në sjellje. Sapo kthehej në shtëpi, vishej me kujdes, lexonte libra në gjuhë të huaja dhe shpesh vendoste kravatë, si për të mos harruar kurrë kush kishte qenë.
Edhe pse i thyer nga burgjet dhe poshtërimi, Ibrahim Biçakçiu nuk u ankua kurrë publikisht. Ai zgjodhi heshtjen dhe dinjitetin. Vdiq më 4 janar 1977, si një pastrues tualetesh në dokumentet e shtetit, por si Kryeministër në kujtesën e atyre që e njohën.
Historia e tij është një plagë e hapur e së shkuarës shqiptare – një dëshmi se si pushteti mund të shkatërrojë jo vetëm pasurinë dhe karrierën e një njeriu, por edhe vetë dinjitetin e tij njerëzor.
