Në thellësi të Parkut Kombëtar Nelson Lakes, në Ishullin Jugor të Zelandës së Re, ndodhet një liqen i vogël me ngjyrë blu, aq i pastër sa duket thuajse i pabesueshëm. Quhet Rotomairewhenua, ose Blue Lake, dhe mban rekordin si liqeni me ujin më të kthjellët në botë.
Shkencëtarët kanë zbuluar se shikueshmëria në këtë liqen arrin deri në 70–80 metra, një nivel i krahasueshëm me ujin e distiluar. Por pikërisht kjo pastërti ekstreme e ka vënë liqenin në rrezik.
Pas famës që mori në rrjetet sociale dhe titullit “liqeni më i pastër në botë”, numri i turistëve është rritur ndjeshëm. Dhe me ta, edhe frika e konservatorëve: një algë mikroskopike e quajtur lindavia, e njohur si “bora e liqenit” ose “lake snot”.
Kjo algë krijon një shtresë të tejdukshme dhe të rrëshqitshme nën sipërfaqen e ujit, e cila mund të errësojë përfundimisht kthjelltësinë unike të liqenit. Më shqetësuese është se edhe një pikë e vetme uji, e mbetur në këpucë, rroba apo pajisje fotografike, mjafton për ta futur algën në liqen dhe për ta ndryshuar përgjithmonë ekosistemin e tij.
Për këtë arsye, vizitorëve u kërkohet të pastrojnë këpucët dhe pajisjet para se të vazhdojnë drejt liqenit dhe të mos e prekin ujin fare: as not, as larje, as tё futin kamera në ujë.
Masat nuk janë vetëm ekologjike, por edhe kulturore. Për fisin vendas Ngāti Apa, liqeni është një vend i shenjtë, ku dikur kryheshin rituale pastrimi të eshtrave të të vdekurve, për t’u siguruar shpirtrave një udhëtim të qetë drejt botës së përtejme. Uji konsiderohet “tapu” (i shenjtë) dhe hyrja në të shihet si shkelje e rëndë.
Edhe sot, përfaqësues të komunitetit vendas dhe autoritetet e ruajtjes së natyrës qëndrojnë pranë liqenit gjatë sezonit turistik për të informuar dhe ndërgjegjësuar vizitorët.
Ironikisht, izolimi i liqenit — një shteg i vështirë që kërkon dy ditë ecje — mbetet mbrojtja e tij më e fortë. Por ekspertët paralajmërojnë: bukuria ekstreme kërkon përgjegjësi ekstreme.
(Burimi: CNN)
