Namik Dokle, një figurë e rëndësishme e jetës publike shqiptare për më shumë se tri dekada, po e shënon prej vitesh rikthimin e tij të plotë në letërsi, një fushë të cilës iu kushtua me pasion që në rininë e hershme, por që më vonë mbeti në hije për shkak të angazhimit të tij të gjatë politik. Sot, Dokle po konsolidohet si një nga zërat më të veçantë të prozës bashkëkohore shqiptare, duke e kthyer përvojën, kujtesën dhe gjuhën e tij të pasur në letërsi që lë gjurmë.
Pas një rruge të gjatë që filloi me gazetarinë, nga gazeta “Puna”, ku nisi karrierën, deri te drejtimi i “Zërit të Popullit” në vitin 1991, Dokle u bë një prej figurave politike më jetëgjata të vendit. Ai shërbeu për 22 vite rresht si deputet i Kuvendit të Shqipërisë, duke mbajtur edhe funksione të larta si Kryetar i Kuvendit (2001–2002), zëvendëskryeministër (2004–2005), sekretar i përgjithshëm dhe kryetar i grupit parlamentar të Partisë Socialiste.
Por largimi nga skena politike i hapi rrugë një dimensioni tjetër: letërsisë. Vetë Dokle ka pranuar se “politika është e tensionuar, ndërsa letërsia është krejt ndryshe, e bukur”, duke treguar qartë se ku gjen sot qetësi dhe frymëzim. Ai ka botuar mbi 700 artikuj, ese dhe intervista.
Në mesin e veprave më të njohura të tij renditen romanet “Vajzat e mjegullës”, “Lulet e skajbotës”, “Ditët e lakuriqëve të natës”, përmbledhja e legjendave “Vallëzim me Hënën”, si edhe libri “Dhjetë gramë nder”. Këto vepra ndërthurin realizmin e mprehtë me motive mitike e gojore, duke krijuar një atmosferë të veçantë që shpesh e vendos lexuesin midis reales dhe legjendës. Krahina e Gorës mbetet një nga hapësirat më frymëzuese në universin e tij letrar.
Kapitulli më i ri i këtij rrugëtimi është romani “Asnjë trokitje në qiell”, botimi më i fundit i Dokles, tashmë i promovuar si një vepër e rëndësishme në krijimtarinë e tij. Romani sjell historinë e disa personazheve që takohen në një fshat të braktisur, duke shpalosur temat që prekin shpirtin e kohës: vetminë, zhgënjimin, indinjatën e heshtur dhe kërkimin e një shprese të brishtë. Me një stil të qetë, të matur dhe të thellë, të kristalizuar nga përvoja e tij e gjerë jetësore, Dokle arrin të krijojë një atmosferë të fortë emocionale, duke përçuar mesazhe të ndjera për njeriun dhe brishtësinë e botës së tij të brendshme.
Kalimi i Dokles nga politika në letërsi është tashmë një histori suksesi artistik. Ai dëshmon se pasioni për fjalën e shkruar, kur ushqehet me përvojë, urtësi dhe reflektim, mund të hapë horizonte të reja krijuese. Me veprën e tij të re dhe me gjithë krijimtarinë e viteve të fundit, Namik Dokle mbetet një nga zërat që ia vlen të ndiqet nga afër në panoramën letrare shqiptare.
