Teknologjia po ecën me hapa të shpejtë dhe po bëhet pjesë e çdo aspekti të jetës sonë. Shërbimet po kalojnë online, komunikimi po bëhet gjithnjë e më digjital dhe shumë procese që dikur kryheshin ballë për ballë tani kërkojnë një aplikacion, një kod apo një llogari elektronike. Por ndërsa bota digjitalizohet, një pjesë e shoqërisë po mbetet pas: të moshuarit.
Sot, shumë persona në moshë të tretë ndihen të detyruar të përshtaten me teknologjinë, jo sepse e zgjedhin, por sepse nuk kanë alternativë. Për të kryer një pagesë, për të marrë një shërbim apo për të komunikuar me institucionet, shpesh kërkohen aplikacione, fjalëkalime dhe procedura të ndërlikuara. Problemi nuk është mungesa e aftësive, por fakti që shumë shërbime janë ndërtuar pa menduar për ta, pa gjuhë të thjeshtë dhe pa ndihmë njerëzore.
Kjo situatë krijon ndjenjë pasigurie dhe frustrimi. Persona aktivë, me jetë sociale dhe mendje të kthjellët, që deri dje ishin plotësisht të pavarur, sot ndihen të varur nga të tjerët për gjëra elementare. Me kalimin e kohës, kjo cenon jo vetëm autonominë, por edhe vetëbesimin dhe dinjitetin.
Personat mbi 65 vjeç përbëjnë tashmë një pjesë të konsiderueshme të popullsisë dhe ky numër do të rritet ndjeshëm në dekadat e ardhshme. Shumë prej tyre janë në gjendje të mirë shëndetësore dhe duan të jenë aktivë në shoqëri, por hendeku digjital rrezikon t’i kthejë në qytetarë të padukshëm, të përjashtuar nga shërbime bazë dhe nga e drejta për të vendosur mbi jetën e tyre.
Situata bëhet edhe më e vështirë për ata që përballen me probleme të kujtesës apo dëmtime njohëse. Në këto raste, teknologjia, në vend që të ndihmojë, shpesh e thellon izolimin. Sistemet automatike që nuk kuptojnë nevojat, mungesa e sporteleve fizike dhe procedurat e paqarta e bëjnë digjitalizimin një pengesë serioze për përfshirjen sociale.
Prandaj, flitet gjithnjë e më shumë për aksesueshmëri. Ajo nuk do të thotë thjesht teknologji më e mirë, por shërbime të ndërtuara për njerëz realë, me nevoja të ndryshme. Do të thotë gjuhë e thjeshtë, procese të kuptueshme, alternativa fizike dhe prani njerëzore për ata që kanë nevojë për ndihmë.
Teknologjia mund dhe duhet të jetë një mjet që ndihmon, jo që përjashton. Por kjo kërkon një qasje më humane, ku inovacioni nuk imponohet me çdo kusht, por përshtatet me ritmin dhe aftësitë e të gjithëve. Përndryshe, përparimi rrezikon të kthehet në një formë të re pabarazie.
Në fund, pyetja është e thjeshtë dhe e drejtë: a po ndërtojmë një shoqëri ku të gjithë mund të ecin përpara së bashku, apo një botë ku disa mbeten pas, të hutuar dhe të harruar, vetëm sepse nuk u përshtatën me shpejtësinë e teknologjisë?
(Burimi: El País)
