Kuvendi i Shqipërisë miratoi sot me 79 vota të mazhorancës socialiste një rezolutë që e shpall Iranin si “shtet sponsor të terrorizmit”. Opozita bojkotoi seancën pa asnjë koment, ndёrsa pёrfaqёsuesi i partisё sё Arlind Qorrit, Redi Muҫi, kritikoi iniciativёn pёr t’iu kundёrvёnё Iranit, pёr sa kohё lufta ёshtё hapur nga Benjamin Netanjahu, njё i kёrkuar nga drejtёsia ndёrkombёtare dhe pёr sa kohё qё Evropa nuk po pёrfshihet nё sulmin ushtarak SHBA-Izrael.
Rezoluta do tё konsiderohej njё akt shumё i fortë politik nё kohёn kur Shqipёria “pёrzuri” pёrfaqёsinё diplomatike tё Iranit, por sot qё Lindja e Mesme po vlon nga zjarri i ndezur nё 29 shkurt me vrasjen e liderit Suprem tё Iranit, dokumenti i lexuar nga Taulant Balla ngjan mё shumё me njё deklaratë patetike tё lёshuar pёr vёmendje periferike.
Rezoluta, e propozuar nga mazhoranca, ngarkon qeverinë të ndërmarrë hapa të mëtejshëm, përfshirë shpalljen e Gardës Revolucionare Islamike dhe Hezbollah si organizata terroriste. Por ajo që sot kërkohet me rezolutë, mund të ishte bërë me vendim qeverie prej kohësh, pa pasur nevojë për një akt simbolik parlamentar.
Në konceptin juridik, rezoluta nuk ka fuqi detyruese. Ajo vlen vetёm si instrument politik orientues, pa patur fuqinё e njё vendimi ekzekutiv.
Rezoluta nuk lidhet me veprime konkrete në terren, por me një formulim klasik diplomatik: t’i përcillet qeverive aleate dhe organizatave ndërkombëtare. Pra, reklamim vullneti dhe jo ushtrim konkret i tij.
Në arsyetimin e rezolutës, sulmet kibernetike ndaj Shqipërisë, nё vitin 2022 dhe tentativat e fundit ndaj sistemeve elektronike të Kuvendit, janё pёrdorur si arsyet kryesore.
Por ky argument ngre më shumë pikëpyetje sesa përgjigje. Në qoftё se, këto “hakёrimet” nga Irani ishin kërcënim serioz ndaj sigurisë kombëtare, pse reagimi erdhi me katёr vite vonesë?
Ndonëse në vitin 2022 u paraqit publikisht se sulmet kishin lidhje me Iranin, kjo nuk u faktua kurrë në mënyrë të plotë dhe transparente për publikun. Në mungesë të një raporti përfundimtar të qartë, mbetet e hapur dilema nëse po flasim për një kërcënim të provuar apo për një narrativë të përshtatshme për momentin politik.
Në këtë kuadër, edhe përmendja e sulmeve të fundit ndaj e-maileve të Kuvendit duket më shumë si përpjekje për të ndërtuar një alibi politike: nga 2022-shi te dita e sotme, nga hakerat te “shteti sponsor i terrorizmit”, pёr show-in e rradhёs nё arenёn ndёrkombёtare me shpresёn pёr tё rrёmbyer njё pёrfitim nga “jashtё” nё ditёt e vёshtira tё qeverisё.
Dhe pёrfitimi nuk vonoi. Ai erdhi vetёm njё orё mё pas miratimit tё rezolutёs.
Ministri i Jashtëm i Izraelit Gideon Saar reagoi me postim nominal në platformën X. Ai shkruan: “E vlerësoj kryeministrin shqiptar Edi Rama dhe Kuvendin e Shqipërisë për rezolutën historike të miratuar sot, duke e shpallur Republikën Islamike të Iranit një shtet mbështetës të terrorizmit.”
Pra, Rezoluta e arriti qёllimin: i “shpalli” luftё Iranit duke i shprehur “dashurinё” Izraelit, qё kёsaj here ёshtё vёshtirё ta kritikohet, sa kohё ka reshtuar edhe vetё luftanijet e SHBA-sё, nё krah tё tij.
Edi Rama, e arriti qёllimin, bёri “paradёn” e radhёs, duke marrё komplimentet nga miqtё e miqve tё Shqipёrisё, SHBA-sё. Kёtё herё parada nuk u bё me atlete tё bardha, se ёshtё kohё kambalesh, por me rezolutё.
