Shumë njerëz nuk do ta quanin kurrë një varrezë “vendin e tyre të lumtur”. Por për mua, pikërisht aty është. Nuk ëndërrova kurrë si fëmijë të bëhesha varrmihës. Jeta më çoi aty rastësisht — fillimisht si kopshtar për këshillin e Oxfordshire, më pas duke u kujdesur për varrezat, derisa një ditë më ofruan punën për të gërmuar varre.
Në fillim ishte e vështirë. Përgjegjësia për të përgatitur vendin e fundit të prehjes së dikujt, për të qëndruar pranë familjeve gjatë ceremonive dhe për të mbushur varrin pas lamtumirës, më rëndonte shumë. Kisha humbur gjyshen jo shumë kohë më parë dhe çdo funeral më prekte thellë. Që atëherë vendosa ta trajtoj çdo varr sikur të ishte për një anëtar të familjes sime. Për herë të parë ndjeva se puna ime kishte vërtet rëndësi.
Me kalimin e viteve hapa biznesin tim dhe sot punoj për një varrezë natyrore të quajtur Leedam — 40 hektarë livadhe dhe pyje, ku në vend të gurëve të ftohtë të varreve mbillen pemë. Të ndjerit “kthehen” në natyrë. Është një vend i qetë, i bukur në çdo stinë. E kuptoj pse njerëzit zgjedhin të prehen aty përgjithmonë.
Para ceremonive takoj familjarët dhe dëgjoj histori për personin që ka ndërruar jetë. Më pëlqen t’i mbaj mend teksa përgatis vendin e tyre. Mund të tingëllojë e çuditshme, por e shoh sikur po i vendos në shtrat për herë të fundit, me respekt dhe kujdes. Makineritë hapin pjesën më të madhe të gropës, por prekjet e fundit i bëj gjithmonë me dorë. Vendos bar të freskët ose gjethe në fund, që varri të mos duket i zymtë.
Në 20 vitet e fundit kam varrosur mbi 1,000 njerëz. Disa funerale nuk do t’i harroj kurrë: një fans i Star Wars-it që u përcoll nga “ushtarë” me kostume filmike; apo një nënë që mbushi me duart e saj varrin e djalit trevjeçar që vdiq papritur. “E kam mbajtur tre vjet në krahë. Nuk mund ta lë vetëm tani,” më tha. Ishte personi më i guximshëm që kam njohur.
Kam varrosur edhe një mik. Një ditë do të varros edhe nënën time, megjithëse shpresoj shumë larg në kohë. Ajo thotë se dëshiron të prehet në Leedam, që të më “vëzhgojë në punë”. Dhe kur të vijë dita ime, dua të varrosem po aty. Të bëhem pjesë e tokës, të ushqej rritjen e një peme. Pa pllaka betoni, pa lule plastike. Vetëm natyrë.
Vitin e kaluar u shpalla “Varrmihësi i Vitit” në Good Funeral Awards. Ishte hera e dytë që e fitoja këtë titull. Në të dyja rastet më dolën lot. Jo nga trishtimi — por nga ndjenja se u kam lehtësuar sadopak dhimbjen njerëzve në momentin më të vështirë të jetës së tyre.
Shumë mendojnë se kjo punë duhet të të errësojë shpirtin. Për mua ndodh e kundërta. Më ka mësuar ta dua jetën. Kam parë mjaft lamtumira për të kuptuar sa e shkurtër është koha jonë këtu. Prandaj u them çdo ditë njerëzve të mi se i dua. Dhe përpiqem ta jetoj jetën pa vonesa.
Sepse, siç e shoh unë, ne jemi këtu vetëm për një vizitë të shkurtër. Dhe unë kam vendosur ta shfrytëzoj çdo minutë.
(Burimi: Përshtatur nga The Guardian)
