Venezuela po hyn në një fazë të re dhe thellësisht të pasigurt pas kapjes dhe largimit të papritur të Nicolás Maduros, president i vendit për 12 vitet e fundit. Ndërsa bota përpiqet të kuptojë çfarë do të ndodhë më pas, rrugët e Karakas dhe qyteteve të tjera kanë zgjedhur heshtjen.
Në kryeqytet dhe në disa zona urbane, prania e forcave të sigurisë është e dukshme, por pa shenja të grupeve paraushtarake proqeveritare, të njohura si “colectivos”. Frika nga përleshjet apo plaçkitjet ka bërë që shumë qytetarë të qëndrojnë në shtëpi, ndërsa ata që kanë dalë jashtë kanë pasur një prioritet të vetëm: furnizimin me ushqime, ilaçe dhe karburant.
Nuk raportohet për blerje paniku, por venezuelianët janë mësuar të përgatiten sa herë që vendi përballet me krizë. Video të siguruara nga CNN tregojnë rrugë kryesisht të zbrazëta, por radhë të gjata pranë supermarketeve dhe farmacive.
“Nuk dëgjon asgjë tjetër përveç këngës së zogjve,” raportoi gazetarja Mary Mena, duke përshkruar një qytet të ngrirë në pritje.
Mbështetësit e opozitës po festojnë në mënyrë private, por pa organizuar tubime publike në mbështetje të veprimit të SHBA-ve. Sipas Mena-s, kjo ndodh sepse opozita nuk ka ende sinjale të qarta për mbështetje nga ushtria apo strukturat shtetërore.
Informacionet nga qytetet e tjera janë të pakta. Reuters raportoi radhë të gjata për ushqime në Maracaibo, qendër e rëndësishme e industrisë së naftës.
Jairo Chacín, 39 vjeç, mekanik dhe pronar punishteje, tha se doli për të kontrolluar biznesin nga frika e plaçkitjeve. “Rruga është e shkretë. Doja të mbushja makinën me benzinë, por stacionet ishin mbyllur. Bleva ushqime sepse nuk e dimë çfarë do të ndodhë,” tha ai, duke përmbledhur ndjenjat e tij me një fjali: “Kam një përzierje frike dhe gëzimi.”
Në qytetin Maracay, psikologia Alejandra Palencia, 35 vjeç, e përshkroi situatën si një ndjesi qyteti të braktisur: “Njerëzit janë mbyllur brenda. Ka frikë dhe pasiguri.”
E njëjta pasiguri reflektohet edhe te brezat më të moshuar. Nancy Pérez, 74 vjeç, që doli për të blerë bukë në Valencia, tha thjesht: “Dua të di çfarë do të ndodhë më pas.”
Jo të gjithë e përjetojnë këtë moment me entuziazëm. Disa qytetarë shprehin pakënaqësi që e ardhmja e Venezuelës po vendoset jashtë vendit. “Nuk pajtohem që një president tjetër, jashtë Venezuelës, të marrë kontrollin mbi ne,” tha Jenny Salazar për CNN, ndërsa furnizohej me ushqime në Karakas.
Ndërkohë, Donald Trump deklaroi se administrata e tij do të qeverisë Venezuelën “derisa të ketë një tranzicion”, duke rritur më tej paqartësinë.
Një mjek në kryeqytet, që kërkoi të mbetet anonim, tha se gjithçka varet nga qëndrimi i ushtrisë: “Pozicioni i Forcave të Armatosura është vendimtar. Duhet të presim dhe të shohim.”
Sipas Kushtetutës së Venezuelës, presidentja në detyrë Delcy Rodríguez duhet të shpallë zgjedhje të reja brenda 60 ditëve. Por ajo ende nuk ka dalë publikisht, ndërsa Gjykata e Lartë e ka caktuar si presidente të përkohshme.
Në të njëjtën kohë, mediat shtetërore po transmetojnë mesazhe sfiduese ndaj SHBA-ve. Në një transmetim të drejtpërdrejtë nga Telesur, një i ri u shpreh: “Ne jemi fëmijët e Hugo Chávez. Kemi arritur sovranitetin dhe nuk do t’ju lejojmë ta ndryshoni këtë.”
Autoritetet venezueliane thonë se aeroporti ndërkombëtar mbetet i hapur dhe se Asambleja Kombëtare do të betohet sipas planit. Por, përtej deklaratave zyrtare, një vend i tërë duket i pezulluar mes frikës, shpresës dhe pyetjes që përsëritet kudo: Kush do ta drejtojë Venezuelën dhe si?
(Burimi: CNN / Reuters)
