Zhytësi kroat, Vitomir Mariciç, ka vendosur një rekord të ri botëror Guinness, duke mbajtur frymën nën ujë për 29 minuta e 3 sekonda – gati pesë minuta më shumë se rekordi i mëparshëm. Pavarësisht lodhjes ekstreme fizike dhe sfidave mendore, ai tashmë po përgatitet për zhytjen e radhës rekordthyese.
Për afro tridhjetë minuta, Mariciç nuk mori asnjë frymë. Me fytyrën e kthyer nga poshtë në një pishinë, i rrethuar nga shikues të tensionuar, ai luftoi me dhimbje të forta muskulare për të sfiduar kufijtë e asaj që mjekësia e konsideronte të pamundur. Kur më në fund doli në sipërfaqe, kishte thyer rekordin botëror për mbajtjen më të gjatë të frymës nën ujë, duke e kaluar me pothuajse pesë minuta rezultatin e mëparshëm.
Megjithëse përgatitja përfshinte frymëmarrje të pastër oksigjeni për 10 minuta para zhytjes, testi e çoi trupin dhe mendjen e tij në kufijtë ekstremë. “Gjithçka ishte e vështirë, thjesht dërrmuese,” tha Mariciç, 40 vjeç, duke kujtuar ditën e 14 qershorit 2025. “Kur zhytem, shkëputem plotësisht nga gjithçka – sikur të mos jem aty fare. Këtë herë u lodha mendërisht dhe, në mes të zhytjes, mendova ta ndërprisja.”
Mjeku i tij, pneumologu Igor Barkoviç, e ndoqi me ankth përpjekjen në një pishinë të vogël në hotelin e qytetit bregdetar të Opatijas, në veri të Kroacisë. “Është diçka që mjekësia moderne ende nuk e kupton plotësisht,” tha ai. “Por arritja e tij mund të hapë horizonte të reja, madje edhe mundësi për aplikime mjekësore në të ardhmen.”
Pavarësisht kontraksioneve të dhimbshme dhe vuajtjes që e shoqëruan gjatë gjithë zhytjes, Mariciç u rikuperua pa pasoja afatgjata. Një gjakderdhje e lehtë dhe një dhimbje koke e fortë kaluan shpejt – dhe ai tashmë ka në mendje objektivin e radhës: zhytjen më të thellë në botë me peshë të ndryshueshme. Aktualisht, rekordi mbahet nga rusi Aleksei Molçanov, i cili zbriti në 156 metra thellësi me peshë dhe u rikthye në sipërfaqe pa të. Mariciç synon ta kalojë këtë rekord, duke arritur 160 metra brenda dy viteve të ardhshme. “Sa herë që mendoj se kam arritur kufirin maksimal, hapet një dritare e re mundësish dhe lindin pyetje të reja,” tha ai nga pishina e qytetit portual të Rijekës.
Si kryetar i degës kroate të AIDA-s, një prej dy organizatave botërore që mbikëqyrin zhytjen e lirë, Mariciç është një figurë qendrore në këtë sport konkurrues. Ai është përballur edhe me akuza nga organizata rivale për sjellje të papërshtatshme, por i ka mohuar me forcë të gjitha, duke theksuar se nuk ka dështuar asnjëherë në testet antidoping.
I rritur në bregdetin kroat, Mariciç u pasionua pas zhytjes që në moshën trevjeçare, duke eksploruar ujërat e Adriatikut. Vetëm nëntë vjet më parë ai nisi të garojë profesionalisht, por tashmë ka fituar pozicione të larta ndërkombëtare dhe shumë rekorde kombëtare. “Vetë akti i zhytjes nën ujë aktivizon procese fiziologjike që të fusin menjëherë në një gjendje përqendrimi të plotë,” thotë ai. “Që në ditën e parë të një kursi fillestar, mendja përqendrohet vetëm te një gjë: ku je dhe çfarë po bën.”
Përveç pasionit për sportin, ai është bërë edhe dëshmitar i ndryshimeve alarmante në detin që e ka rritur. “Nëse nuk mbrojmë organizmat detarë dhe nuk rrisim ndërgjegjësimin, e ardhmja nuk do të jetë e ndritshme,” paralajmëron Mariciç, i cili është gjithashtu ambasador i Sea Shepherd, organizatë për mbrojtjen e jetës detare. “Nuk po flasim për 50 apo 100 vjet – ndryshimet po ndodhin tani, brenda dhjetë viteve të ardhshme.”
