Kryeministri njoftoi se javën e ardhshme krijohet Ministria e Administratës Publike, dhe e prezantoi si model europian, si ambicie, si “shtetbërje”. Në gjuhën e thjeshtë të taksapaguesit, kjo do të thotë një godinë më shumë, një kabinet më shumë, drejtori të reja, sekretarë të përgjithshëm, këshilltarë, makina e buxhet, të gjitha të paguara nga xhepi ynë.
E kush do ta drejtojë këtë institucion të ri? Adea Pirdeni, e cila prej janarit 2024 mban detyrën e Ministres së Shtetit për Administratën Publike dhe Antikorrupsionin. Pra, ajo që deri dje merrej me administratën publike, nesër do të merret po me administratën publike, vetëm se me më shumë staf dhe më shumë para. Rama e tha vetë pa e kuptuar: “Nuk diskutohet që këtë ministri mund ta drejtojë vetëm ministrja e Shtetit për Administratën Publike.” Nëse puna po bëhej, pse duhet ministri e re? E nëse nuk po bëhej, pse shpërblehet?
Shteti shqiptar nuk vuan nga mungesa e institucioneve që merren me administratën. Kemi Departamentin e Administratës Publike (DAP), që rekruton e menaxhon nëpunësit. Kemi ASPA-n, Shkollën Shqiptare të Administratës Publike, që i trajnon. Kemi Komisionerin për Mbikëqyrjen e Shërbimit Civil, që ruan meritën dhe ligjshmërinë. Kemi edhe një ministre shteti me portofol të posaçëm. Tani, me “Shkallën e Meritës”, na thonë se duhet të testohen nëpunësit që kanë hyrë në administratë me konkurs. Atëherë, cila nga këto hallka ka dështuar gjatë gjithë këtyre viteve? DAP-i që i rekrutoi? Komisioneri që i mbikëqyri? ASPA që i trajnoi? Askush nuk jep llogari, por të gjithë do të vazhdojnë të paguhen, dhe tani do t’u shtohet edhe një ministri sipër.
Koha e njoftimit nuk është rastësi. Zgjedhjet vendore po afrohen, riorganizimi i bashkive ka në rend dite qindra punonjës që duhen sistemuar diku, dhe administrata ka qenë gjithmonë rezerva më e sigurt e votës për pushtetin. Një ministri e re nuk është vetëm një emër në organigramë. Janë vende pune, janë emërime, janë familje që e dinë mirë kujt i detyrohen bukën e gojёs.
