Në protestёn e studentëve që prej ditësh kanë dalë në rrugë, ka diҫka ndryshe kёtё herё. Nuk është vetëm zemërimi, as numri i tyre. Është dëshira për të folur. Në shesh, ndryshe nga shumë protesta të tjera, duket sikur të gjithë kërkojnë mikrofonin, të gjithë kanë diçka për të thënë, një histori për të treguar, një padrejtësi që u ka mbetur në fyt.
Kanë heshtur kaq gjatë, sa tani duan të shpërthejnë të gjithë njëherësh.
Ndoshta sepse për një kohë të gjatë janë ndier të padukshëm. Janë rritur duke dëgjuar se duhet të mësojnë, të punojnë fort, të marrin një diplomë dhe të bëhen dikush. Por ndërsa përpiqen të ndjekin këtë rrugë, shohin përditë se jo të gjithë nisen nga e njëjta vijë.
Shohin jetën e luksit të fëmijëve të politikanëve, deputetëve e ministrave, makinat e shtrenjta, pushimet, mundësitë që duken të pafundme. Pastaj kthehen në shtëpi dhe shohin prindërit e tyre që punojnë nga mëngjesi në darkë, bëjnë llogaritë para çdo shpenzimi dhe përsëri nuk arrijnë ta shtyjnë muajin.
Një palë duket sikur e kanë të ardhmen të siguruar që në lindje. Të tjerët duhet të luftojnë edhe për mundësinë që një ditë të kenë një jetë normale.
Dhe kjo diferencë, kur e sheh çdo ditë, nuk prodhon vetëm zili, siç mund të përpiqet ta interpretojë dikush. Prodhon ndjenjën se mundi nuk vlen njësoj për të gjithë, se rregullat nuk janë të njëjta dhe se, sado të përpiqesh, ka dyer që për ty mbeten të mbyllura.
Për vite me radhë kemi folur e kemi shkruar për apatinë e të rinjve, për auditorët që boshatisen, për studentët që nuk lexojnë, nuk angazhohen, nuk interesohen. Por ndoshta nuk kemi pyetur mjaftueshëm se çfarë ndodh me një të ri kur nuk beson më se përpjekja e tij do ta çojë diku. Kur diploma nuk i jep siguri, puna nuk i premton pavarësi dhe e ardhmja i shfaqet më shumë si një biletë largimi sesa si diçka që mund ta ndërtojë në vendin e vet.
Në shesh, këta të rinj nuk duken më apatikë. Përkundrazi, duan të flasin, të dëgjohen, të tregojnë se ekzistojnë. Dhe pas fjalëve të tyre mund të lexohet një ndjenjë pafuqie që është grumbulluar ngadalë, derisa ka marrë formën e zemërimit.
Nuk është e thënë që të gjithë të kenë të njëjtat kërkesa, të njëjtat bindje apo të njëjtën ide se çfarë duhet të ndryshojë. Por ajo që i afron është ndjesia se nuk kanë shumë kontroll mbi jetën që i pret. Se vendimet që përcaktojnë të ardhmen e tyre merren diku tjetër, nga njerëz që jetojnë në një realitet krejt tjetër.
Ky është një zemërim që nuk mund të shuhet thjesht duke u thënë të kthehen në auditorë, duke i quajtur të manipuluar apo duke e reduktuar gjithçka në një përplasje politike. Edhe kur protesta të përfundojë, arsyet që i kanë nxjerrë në rrugë nuk zhduken bashkë me turmën.
Këta të rinj nuk po kërkojnë të jetojnë si fëmijët e pushtetarëve. Po kërkojnë të besojnë se, nëse mësojnë dhe punojnë, një ditë mund të jetojnë me dinjitet, pa u varur nga mbiemri, lidhjet apo njerëzit që njohin.
Ndaj sot një brez që duhet të ishte në moshën e ëndrrave, po del në rrugë për të kërkuar të drejtën të ketë një të ardhme.
Kanë heshtur gjatë, jo sepse nuk kishin çfarë të thoshin, por sepse nuk besonin se dikush do t’i dëgjonte. Tani po flasin të gjithë. Dhe zemërimi i tyre nuk shuhet dot lehtё.
