Me fjalinë e ftohtë dhe fatale “Të marrin gjithmonë para agimit”, në mbrëmjet e 8 – 11 janarit në Teatrin Kombëtar Eksperimental u shfaq një përjetim që do të mbetet gjatë në kujtesën e publikut. “I huaji” – i Alber Kamysë nuk ishte thjesht një shfaqje, por një rrëfim i dhimbshëm, i brishtë dhe thellësisht njerëzor mbi jetën, vetminë dhe fundin.
Në qendër të kësaj bote absurde qëndron Merso, i interpretuar me një intensitet të rrallë nga aktori Rafael Hoxhaj, i cili përcolli një emocion të jashtëzakonshëm, të pastër dhe tronditës. Ai nuk luajti Mersonë, por u shndërrua në të. Një njeri i thyer, i vetmuar, që në natën e tij pa gjumë rikthehet në copëza kujtimesh, dashuri të pathëna, gabime të pakthyeshme dhe në përballjen e heshtur me vdekjen. Çdo lëvizje e tij në skenë ishte një thirrje e brendshme, një klithmë e mbajtur gjatë, që preku thellë shpirtin e spektatorëve.
Demonët e brendshëm të Mersosë morën formë përmes interpretimeve të Linda Jaranit, Kleard Gërmenjit dhe Ronaldo Kolgjokajt, të cilët krijuan një atmosferë tensioni dhe përndjekjeje psikologjike, duke e shtyrë protagonistin gjithnjë e më thellë në labirintin e vetvetes.
Nën shkrimin dhe regjinë e Jonathan Bertolait, shfaqja ishte e jashtëzakonshme, ku skena minimaliste u kthye në një hapësirë mes jetës dhe vdekjes, mes ëndrrës dhe realitetit. Filozofia e Alber Kamysë nuk u shpjegua, por ajo u ndje, u jetua dhe u vu në provë përmes emocioneve.
“I huaji” i Kamysë solli në Tiranë jo vetëm një vepër teatrore, por një përballje të thellë me absurditetin e ekzistencës dhe me pyetjen më të vështirë: çfarë do të thotë të jetosh, kur çdo moment mund të jetë i fundit?
Heshtja e rëndë që mbizotëroi gjatë shfaqjes fliste më shumë se çdo fjalë. Çdo frymëmarrje e aktorit, çdo pauzë, çdo shikim i humbur në errësirë përjetohej bashkë me publikun. Në fund, emocioni shpërtheu: duartrokitje të gjata, disa minuta pa u ndalur, me publikun në këmbë, në një mirënjohje të sinqertë për atë që kishte ndodhur në skenë.
Një shfaqje që nuk mbaroi me rënien e perdes, por vazhdoi të jetojë në emocionet e publikut, shumë kohë pas duartrokitjes së fundit.
