Fotografitë e së shkuarës tregojnë se jo çdo gjë mund të harrohet. Në to lexohen histori të vogla, fragmente jete që flasin për ritmin, marrëdhëniet dhe mënyrën se si njerëzit bashkëjetonin me hapësirën përreth. Në atë realitet, biçikleta zinte një vend të veçantë.
Për dekada me radhë, ajo ishte mjeti më i zakonshëm i lëvizjes urbane. Me të shkohej në punë, në shkollë, në treg apo në takime të përditshme. Biçikleta ishte pjesë e peizazhit njerëzor: dy miq të ndalur për të marrë frymë, fëmijë që mësonin balancën dhe qytetarë që lëviznin qetësisht, pa nxitim.
Fotografitë ruajnë jo vetëm pamje, por edhe ndjesi: pluhurin e rrugëve, zhurmat e lagjeve, ajrin e ftohtë të mëngjesit dhe gjelbërimin e fushave. Ato na çojnë pas në një kohë kur jeta ecte më ngadalë, por ndihej më thellë.
Nëpërmjet fotografive duket sikur biçikleta vazhdon të lëvizë mes rrugëve të heshtura, duke bartur erën e kalldrëmit, zërat e fëmijëve dhe ritmin e një jete që tashmë nuk ekziston. Ajo qëndron si dëshmi e një kohe të thjeshtë, e ngadalshme dhe të ndjerë, ku çdo kthesë, çdo pedalim, tregon historinë e njerëzve të thjeshtë dhe qyteteve që kanë jetuar mes saj.
(Burimi: DPA)
