Bota e artit humbi një nga zërat më të veçantë të komedisë bashkëkohore. Catherine O’Hara, aktorja kanadeze me shpirt të ngrohtë dhe inteligjencë të rrallë skenike, u nda nga jeta duke lënë pas një trashëgimi që bashkoi të qeshurën me ndjeshmërinë njerëzore, ironinë me elegancën dhe komedinë me një thellësi të papritur emocionale.
E lindur në Toronto më 4 mars 1954, në një familje me rrënjë irlandeze, O’Hara e gjeti herët gjuhën e saj artistike. U formua në skenën e skeçeve kanadeze dhe u bë një nga figurat qendrore të “SCTV”, ku dallohej për aftësinë për të krijuar personazhe të çuditshme, por gjithnjë të besueshme, të ekzagjeruara në formë e të vërteta në ndjenjë. Që aty, publiku kuptoi se kishte përballë një komediane që dinte të qeshte pa u tallur dhe të prekë pa predikuar.
Vitet ’80 i hapën dyert e kinemasë me role që i dhanë hapësirë nuancës së saj të rrallë: nga “After Hours” i Martin Scorsese-s te “Beetlejuice” i Tim Burton-it, ku krijoi një figurë të paharrueshme, të errët e komike njëkohësisht. Por ishte bashkëpunimi i gjatë me Christopher Guest që e ktheu O’Haran në një mjeshtre të komedisë “mockumentary”: “Waiting for Guffman”, “Best in Show”, “A Mighty Wind” dhe “For Your Consideration” janë sot referenca të një stili ku e qeshura lind nga vëzhgimi i imët i njeriut.
Në kulturën popullore globale, ajo do të mbetet përgjithmonë edhe si nëna e dashur e “I vetëm në shtëpi” – një rol që, me thjeshtësinë dhe ngrohtësinë e tij, u bë pjesë e ritualeve familjare të brezave. Më vonë, televizioni i dha një kurorë të re me “Schitt’s Creek”, ku Moira Rose u shndërrua në një ikonë moderne: një figurë groteske dhe e brishtë njëherësh, që i solli çmime dhe një publik të ri pa humbur asgjë nga finesa e saj.
Catherine O’Hara ishte mjeshtre e “mikro-momenteve”: një shikim i zgjatur, një pauzë e saktë, një theks që ndryshonte kuptimin e skenës. Ajo e bënte humorin të qytetëruar dhe dramën të durueshme, duke i dhënë publikut një ndjesi sigurie – se edhe kur qeshim me dobësitë tona, mund ta bëjmë me dashuri.
Trashëgimia e saj nuk matet vetëm me role e çmime, por me mënyrën si na mësoi të qeshim pa humbur njerëzoren. Në një botë që shpesh i shpejton harresat, Catherine O’Hara mbetet dritë: një artiste që e ktheu komedinë në strehë dhe e la artin më të pasur, më të butë, më të vërtetë.
