Kryeministri britanik Keir Starmer ka hedhur poshtë thirrjet për dorëheqje, duke deklaruar para deputetëve të Partisë Laburiste se nuk është “i përgatitur të largohet” dhe ta zhysë vendin në kaos. Megjithatë, ai del i dëmtuar politikisht pas një 24-orëshi të trazuar që e çoi qeverinë e tij në prag të një krize të thellë.
Sfida më serioze ndaj lidershipit të tij erdhi nga udhëheqësi i Laburistëve në Skoci, Anas Sarwar, i cili kërkoi hapur ndryshim në Downing Street, duke argumentuar se vendimet e qeverisë kanë dëmtuar rëndë mbështetjen për partinë. “Shpërqendrimi duhet të marrë fund dhe lidershipi duhet të ndryshojë”, u shpreh ai në një konferencë për shtyp në Glasgow.
Pavarësisht presionit, Starmer arriti të mbijetojë politikisht pasi kabineti u rreshtua publikisht në mbështetje të tij. Por brenda partisë ka zëra që paralajmërojnë se ai nuk është ende jashtë rrezikut, madje një figurë e lartë e cilësoi lidershipin e tij si “në fund të lojës”.
Kriza u përshkallëzua pas dorëheqjes së këshilltarit të tij më të afërt, Morgan McSweeney, e shkaktuar nga polemikat për emërimin e Peter Mandelson si ambasador në SHBA. Situata u rëndua edhe më tej nga largimi i drejtorit të komunikimit, Tim Allan, vetëm pesë muaj pasi kishte marrë detyrën, ndërsa zyrtari më i lartë civil në vend, Chris Wormald, po negocion gjithashtu largimin si pjesë e një riorganizimi në qeveri.
Ndërkohë, rivalët e mundshëm për drejtimin e partisë – mes tyre Angela Rayner dhe Wes Streeting – duket se po pozicionohen për një garë të mundshme lidershipi. Rayner i dha fund spekulimeve për një “grusht shteti” duke mbështetur kryeministrin, edhe pse raportimet për një faqe të papërfunduar që pretendonte nisjen e fushatës së saj shtuan dyshimet për tensione të brendshme.
Starmer u përpoq të shfaqte vendosmëri para më shumë se 400 deputetëve dhe anëtarëve të partisë, duke deklaruar: “Kam fituar çdo betejë në të cilën kam qenë ndonjëherë. Kam luftuar për të ndryshuar Partinë Laburiste dhe nuk jam i përgatitur të heq dorë nga mandati im apo përgjegjësia ndaj vendit.”
Ai pranoi gabime të së kaluarës dhe premtoi të rindërtojë marrëdhëniet me deputetët, ndërsa sulmoi partinë Reform UK, të cilën e cilësoi si “beteja e kohës sonë”.
Megjithatë, sfidat mbeten të mëdha. Laburistët renditen pas partisë së Nigel Farage në sondazhe, ndërsa kriza e kostos së jetesës vazhdon të rëndojë mbi votuesit. Brenda partisë ekziston frika se largimi i McSweeney e ka lënë kryeministrin politikisht të ekspozuar në prag të betejave të rëndësishme elektorale, përfshirë zgjedhjet e pjesshme në Gorton dhe Denton.
Në Skoci, situata është edhe më alarmante për Laburistët. Sondazhet e fundit i rendisin ata në vendin e tretë, pas Partisë Kombëtare Skoceze dhe Reformës, duke rrezikuar seriozisht shanset për zgjedhjet parlamentare të majit. Sarwar besohet se është i zemëruar që vendimet e Londrës kanë minuar perspektivat e partisë në rajon.
Analistët thonë se një tjetër goditje për Starmer mund të jetë skandali mbi lidhjet e Peter Mandelson me financierin e diskredituar Jeffrey Epstein, një çështje që kritikët mendojnë se do ta ketë të vështirë ta tejkalojë politikisht.
Për momentin, kryeministri britanik ka shmangur rrëzimin dhe ka bashkuar partinë rreth vetes përballë një “armiku të përbashkët”. Por tensionet e brendshme, rënia në sondazhe dhe një seri largimesh në majat e qeverisë tregojnë se beteja për mbijetesën politike të Starmer sapo ka hyrë në një fazë vendimtare.
