Zhvillimet e fundit në Lindjen e Mesme tregojnë se çdo përpjekje për armëpushim mes Shteteve të Bashkuara dhe Iranit mbetet e brishtë, ndërsa terreni po shkon drejt një përshkallëzimi të ri ushtarak.
Sipas burimeve diplomatike, SHBA ka paraqitur një plan me 15 pika për t’i dhënë fund luftës, i cili parashikon në thelb çmontimin e plotë të programit bërthamor iranian dhe kufizime të forta mbi raketat balistike të Teheranit. Por ky propozim është refuzuar publikisht nga Irani, i cili jo vetëm që nuk e pranon, por vendos edhe kushte të kundërta: pagesë dëmshpërblimesh lufte nga SHBA dhe njohjen e kontrollit iranian mbi Ngushticën strategjike të Hormuzit.
Edhe pse në publik Teherani shfaqet i ashpër dhe refuzues, sinjalet nga kanalet diplomatike sugjerojnë se në prapaskenë ka një farë hapjeje për negociata, çka tregon se beteja është po aq politike sa edhe ushtarake.
Në këtë klimë pasigurie, Izraeli ka zgjedhur të mos presë rezultatin e diplomacisë. Kryeministri Benjamin Netanyahu ka urdhëruar një fushatë intensive 48-orëshe sulmesh, me objektiv goditjen e industrisë ushtarake iraniane dhe dobësimin maksimal të kapaciteteve të saj përpara çdo marrëveshjeje të mundshme.
Ndërkohë, fronti i luftës po zgjerohet. Irani ka lëshuar raketa drejt objektivave amerikane, përfshirë edhe një aeroplanmbajtëse, ndërsa sulmet dhe kundërsulmet janë shtrirë në Liban, Irak dhe vende të Gjirit Persik. Emiratet e Bashkuara Arabe, Arabia Saudite dhe Kuvajti raportojnë ndërhyrje të mbrojtjes ajrore për të zmbrapsur raketa dhe dronë, duke treguar se konflikti po merr dimension rajonal.
Bilanci human vazhdon të rëndohet: mbi 1,300 civilë janë raportuar të vrarë në Iran, ndërsa qindra viktima ka edhe në Liban dhe Izrael. Nga ana tjetër, SHBA ka konfirmuar humbjen e 13 ushtarëve dhe qindra të plagosurve që nga nisja e luftës.
Në Uashington, ndërkohë, po shtohen zërat kritikë edhe brenda vetë politikës amerikane. Ligjvënës republikanë kanë shprehur shqetësim për mungesën e një strategjie të qartë dhe për kostot e luftës, ndërsa Pentagoni po përgatit dislokimin e mijëra trupave shtesë në rajon, duke sinjalizuar se një përshkallëzim i mëtejshëm mbetet i mundshëm.
Ndërsa në tavolinë qarkullon një plan paqeje, në terren lufta po intensifikohet. Dhe sa më shumë që palët përpiqen të negociojnë nga pozita force, aq më shumë rrezikon që konflikti të zgjerohet dhe të zgjasë.
Në këtë fazë, Lindja e Mesme ndodhet mes dy realiteteve paralele: diplomacia që kërkon dalje nga lufta dhe armët që vazhdojnë ta thellojnë atë.
