Kriza e ujit në Itali po merr përmasa gjithnjë e më shqetësuese. Niveli i liqenit Maggiore ka rënë ndjeshëm nga thatësira, ndërsa situata ka detyruar Zvicrën të ndërhyjë duke lëshuar më shumë ujë nga liqeni i Luganos.
Masa synon të ndihmojë në stabilizimin e nivelit të liqenit Maggiore, por edhe të sigurojë ujë për zonat bujqësore të Piemonte-s dhe Lombardisë, veçanërisht për kultivimin e orizit.
Prurja e ujit nga liqeni i Luganos drejt lumit Tresa do të rritet nga 3 në 8 metra kub në sekondë. Për shkak të lidhjes mes dy liqeneve, një pjesë e konsiderueshme e këtij uji do të përfundojë në Maggiore.
Vendimi është i përkohshëm dhe do të rivlerësohet, por ndërhyrja e Zvicrës tregon përmasat që po merr mungesa e ujit në veri të Italisë.
Problemi tashmë nuk është vetëm bujqësia. Në disa zona ka nisur të ndihet edhe mungesa e ujit të pijshëm.
Në Piemonte, rreth 100 bashki kishin vendosur kufizime për përdorimin e ujit që në mesin e korrikut. Në afërsisht 50 bashki, ku jetojnë rreth 25 mijë banorë, është dashur përdorimi i autoboteve për të furnizuar rezervuarët e ujësjellësve.
Të dhënat e Arpa Piemonte tregojnë se rezervat e ujërave sipërfaqësore ishin 37% nën mesataren sezonale, ndërsa në shumë pika matëse deficiti kalonte 40%.
Gjendja e lumit Po është edhe më alarmante. Në Isola Sant’Antonio, prurja mesatare ishte vetëm 62 metra kub në sekondë, rreth 75% më e ulët se niveli historik i referencës.
Në fund të korrikut, niveli i stresit ujor në gjithë pellgun e lumit Po u ngrit nga “mesatar” në “të lartë”, ndërsa në zonën e Cremona-s situata është klasifikuar si “ekstreme”.
Probleme me furnizimin janë raportuar edhe në Lombardi, Veneto dhe Marche. Në Lombardi, 50 bashki po përballeshin me vështirësi, ndërsa 17 prej tyre furnizoheshin me autobote.
Thatësira po sjell edhe një tjetër rrezik: depërtimin e ujit të kripur nga deti në deltën e lumit Po. Kur prurjet e ujit të ëmbël bien shumë, uji i kripur mund të avancojë drejt brendësisë, duke kërcënuar tokat bujqësore, ekosistemet dhe sistemet e furnizimit me ujë.
Temperaturat e larta e kanë rënduar më tej situatën. Në Piemonte, qershori ishte rreth 3.5°C më i ngrohtë se mesatarja, duke përshpejtuar humbjen e lagështisë nga toka dhe bimësia.
Kriza po e vendos Italinë përballë një zgjedhjeje gjithnjë e më të vështirë: ku duhet të shkojë uji kur nuk mjafton për të gjithë?
Bujqësia ka nevojë për ujitje, qytetet duhet të garantojnë ujë të pijshëm, lumenjtë kanë nevojë për një nivel minimal për të mbajtur gjallë ekosistemet, ndërsa ujë kërkojnë edhe industria dhe prodhimi i energjisë.
Ndërhyrja e Zvicrës është një zgjidhje emergjente. Por ajo tregon edhe diçka më të madhe: mungesa e ujit nuk është më vetëm një problem sezonal. Në disa pjesë të Italisë po kthehet në një çështje strukturore, ku çdo verë më e nxehtë mund ta bëjë edhe më të vështirë ndarjen e një burimi që po bëhet gjithnjë e më i pakët.
