Filmi i shumëpritur “Peaky Blinders: The Immortal Man” rikthen në ekran një nga figurat më ikonike të televizionit modern – Tommy Shelbyn, të luajtur nga Cillian Murphy. Por ndonëse rikthimi mbart nostalgji dhe atmosferë të njohur për fansat, ai nuk arrin të kapë plotësisht thelbin që e bëri serialin fenomen global.
I vendosur në vitin 1940, filmi sjell Tommyn të vetmuar, të izoluar në një rezidencë të rrënuar pranë Birminghamit. I përndjekur nga e kaluara dhe kujtimet e luftës, ai përpiqet të gjejë paqe përmes shkrimit të një autobiografie – një përpjekje për të “dëbuar fantazmat” që e ndjekin.
Krijuesi Steven Knight dhe regjisori Tom Harper e çojnë historinë në një drejtim më introspektiv. Në vend të dominimit të stilit të ashpër dhe karizmës gangsteriste, filmi zhvendos fokusin drejt një analize më të thellë psikologjike të personazhit, duke përfshirë elementë mistikë të trashëgimisë rome të Tommyt.
Por për ta rikthyer në aksion, historia përdor një formulë të njohur: një familjar i pakontrollueshëm dhe një kërcënim i madh ndaj vendit. Djali i tij, Duke (luajtur nga Barry Keoghan), tashmë drejton një version të ri të Peaky Blinders, më të pamëshirshëm dhe më pak të kontrolluar. Në të njëjtën kohë, nazistët paraqiten si rreziku i madh, me një plan për të destabilizuar ekonominë britanike.
Një nga pikat e forta të historisë mbetet roli i grave. Motra e Tommyt, Ada, tashmë deputete, dhe Kaulo – një figurë misterioze me ndikim emocional dhe ndoshta edhe mistik – janë ato që e shtyjnë atë të rikthehet.
Megjithatë, filmi shpesh bie pre e klisheve: heroi i lodhur që kthehet për një mision të fundit, dramat familjare dhe përballjet me fatin. Personazhet dytësorë, sidomos Duke, nuk arrijnë të zhvillohen sa duhet, duke e lënë historinë disi të cekët.
Vizualisht, filmi mbetet i fuqishëm. Atmosfera e zymtë, qytetet e shkatërruara nga lufta dhe ikonografia e njohur – si pub-i Garrison apo Tommy mbi kalë në rrugë të rrënuara – ruajnë identitetin estetik.
Por në përpjekjen për të qenë gjithçka njëkohësisht – epik, emocional, politik dhe simbolik – “The Immortal Man” përfundon duke mos qenë mjaftueshëm asnjë prej tyre.
Filmi është një përshëndetje e ngrohtë për fansat, por një finale që nuk arrin plotësisht madhështinë e trashëgimisë që përfaqëson.
(Burimi: NYT)
