Më 25 janar 1935, në Tiranë lindi një nga figurat më të dashura dhe më të veçanta të artit shqiptar, Skënder Sallaku. Që në vitet e hershme të fëmijërisë, ai tregoi një prirje të natyrshme drejt skenës, duke e kthyer humorin në mision jete dhe në gjuhën me të cilën do të fliste për dekada me publikun.
Paralelisht me artin, Sallaku ushqeu edhe një pasion tjetër të madh: sportin e mundjes klasike, ku arriti të shpallej “Kampion Kombëtar”. Ky kombinim i rrallë i forcës fizike dhe ndjeshmërisë artistike do të bëhej më vonë një nga tiparet dalluese të figurës së tij në skenë.
Në vitin 1956, ai u emërua aktori i parë akrobat pranë Teatrit të Estradës dhe Varietesë së Tiranës, duke u bërë pjesë e trupës profesioniste të këtij institucioni. Aftësitë e tij fizike, plastike dhe pantomimike i dhanë estradës shqiptare një dimension të ri shprehës, të freskët dhe të paharrueshëm.
Pas përfundimit të studimeve në Institutin e Lartë të Fizkulturës, Sallaku ndoqi edhe një kurs specializimi për akrobaci në Cirkun e Pekinit, duke pasuruar më tej formimin e tij artistik. Karriera e tij do të shtrihej në më shumë se pesë dekada, gjatë të cilave interpretoi mbi 1000 role në skenë dhe në ekran, duke u kthyer në një thesar të vërtetë të komedisë shqiptare.
Publiku e kujton me dashuri në shfaqje si “Gaz dhe punë”, “Ditari i një bojaxhiu”, “Ekipi”, “Dosja jonë”, si edhe në ekranizime komike dhe filma si “Kur hiqen maskat” apo “Estrada në ekran”, ku spikati për finesë, spontanitet dhe një humor thellësisht njerëzor.
Për kontributin e tij të jashtëzakonshëm në artin shqiptar, Skënder Sallaku u nderua me tituj, ndër to “Artist i Merituar”, “Artist i Popullit”, “Mirënjohja e Qytetit” dhe “Urdhri i Punës i Klasit të Dytë”.
Skënder Sallaku u nda nga jeta më 11 shkurt 2014, në moshën 79-vjeçare, pas një sëmundjeje të rëndë me të cilën luftoi për vite me radhë. Edhe në ditët e vështira, ai nuk u nda kurrë nga arti, duke vazhduar të shkruante materiale komike, si një dëshmi e dashurisë së pakushtëzuar për humorin dhe publikun.
Ai u largua fizikisht, por buzëqeshjet që dhuroi mbeten të gjalla, duke e bërë Skënder Sallakun një emër të pavdekshëm në historinë e artit shqiptar.
