Në kalendar, 10 maji shënohet si Dita e Drejtësisë në Shqipëri. Një ditë që në thelb duhet të simbolizojë besimin tek ligji, barazia përpara tij dhe garancia se çdo qytetar, i pasur apo i varfër, i fuqishëm apo i zakonshëm, do të gjejë drejtësi.
Por për shumë shqiptarë, drejtësia vazhdon të mbetet më shumë një pritje sesa një realitet.
Në sallat e gjykatave vazhdojnë të zvarriten procese të pafundme. Qytetarë që presin prej vitesh një vendim për pronën, punën, pensionin apo të drejtën e tyre më minimale. Familje që konsumohen mes dyerve të institucioneve. Viktima që kërkojnë drejtësi dhe shpesh përballen me heshtje, vonesa apo burokraci.
Për një pjesë të madhe të shoqërisë, drejtësia është kthyer në lodhje, ankth dhe mosbesim.
Në këto vite, shqiptarët kanë dëgjuar pafund për reforma, vetting, institucione të reja dhe premtime për një sistem ndryshe. Disa besojnë se diçka ka nisur të ndryshojë. Të tjerë mendojnë se drejtësia vazhdon të jetë selektive, e ngadaltë dhe shpesh larg qytetarit të zakonshëm.
Megjithatë, edhe në zhgënjimin më të madh, shoqëritë mbijetojnë falë shpresës.
Një shtet nuk matet vetëm me ndërtesat apo pushtetin e tij, por me mënyrën se si trajton njeriun e thjeshtë kur ai kërkon të drejtën e vet.
Dhe ndoshta kuptimi më i vërtetë i kësaj dite nuk është të festojmë atë që kemi, por të kujtojmë atë që ende mungon.
Një drejtësi që nuk tremb qytetarin, por e mbron atë. Një drejtësi që nuk shet kohë, ndikim apo favore. Një drejtësi ku njerëzit nuk hyjnë me frikë dhe nuk dalin me ndjenjën se humbën jo vetëm çështjen, por edhe besimin.
10 maji është një kujtesë se drejtësia nuk duhet të jetë privilegj. Duhet të jetë garanci.
Dhe ndoshta një ditë, kjo datë nuk do të kujtojë më vuajtjen, pritjen dhe zhgënjimin e qytetarëve, por momentin kur shqiptarët filluan realisht të besojnë se ligji vlen njësoj për të gjithë.
