Gjithçka rreth tij ishte kaos. Fanellat e kuqe lëviznin mes turmës së rrëmujshme, duke u bashkuar në përqafime euforie dhe lavdie.
Lotët dhe zemërimi i shtynë shokët e skuadrës së Lionel Messit që, pasi ndeshja kishte përfunduar, ta shndërronin atë që kishte qenë një përballje sportive në një betejë. Muzika e stadiumit përzihej me britmat e gëzimit të tifozëve fitues dhe këngët e krenarisë e të mirënjohjes së palës së mundur. Vështrimi i Messit mbeti i ngulur te tribunat ku ishin grumbulluar më së shumti bashkatdhetarët e tij.
Disa pretenduan se ai i ktheu shpinën ceremonisë së ndarjes së çmimeve nga zemërimi. Në të vërtetë, ylli i Albiceleste-s po përpiqej të fiksonte çdo imazh në kujtesën e tij, të ruante çdo tingull, çdo ndjesi. Donte t’i përthithte të gjitha, duke e ditur se ai çast do të bëhej lënda e parë e kujtimeve të panumërta me të cilat do t’i rikthehej asaj dite. Ishte i trishtuar që kishte humbur finalen e Kupës së Botës 2026, por qante pa ngushëllim sepse e dinte se, me shumë gjasa, kjo ishte ndeshja e tij e fundit me kombëtaren e Argjentinës.
Messi është një emigrant që u largua nga atdheu i tij që fëmijë, në kërkim të mundësive më të mira për veten dhe familjen e tij, njësoj si miliona njerëz që çdo ditë largohen nga vendet e tyre të lindjes. Dhe, ashtu si shumica e emigrantëve, ai nuk e harroi kurrë dashurinë për vendin e tij. Mund të kishte zgjedhur të përfaqësonte Spanjën në vend të Argjentinës, një vendim që, me shumë gjasa, do t’i kishte sjellë tre ose katër tituj të Kupës së Botës.
Megjithatë, ai nuk i mohoi kurrë rrënjët e tij. Përtej talentit të jashtëzakonshëm, përulësia dhe respekti që tregoi në një tokë të huaj janë ndër arsyet kryesore përse ai vazhdon të jetë një ikonë globale e Amerikës Latine.
Futbollisti më i madh në histori kaloi vetëm 13 vitet e para të jetës së tij në Rosario. Historia e fillimeve të tij është e mirënjohur: i diagnostikuar me mungesë të hormonit të rritjes, ai kishte nevojë për një trajtim të kushtueshëm, të cilin familja e tij nuk mund ta përballonte dhe klubi i tij vendas refuzoi ta paguante. FC Barcelona ndërhyri dhe mori përsipër shpenzimet e trajtimit mjekësor. Situata ekonomike në Argjentinë, ashtu si në pjesën më të madhe të rajonit, vazhdon të jetë e ndërlikuar, duke e lënë shpesh aeroportin si të vetmen rrugë të mundshme për të ecur përpara.
Në ekipet e moshave të klubit katalanas, ai ra menjëherë në sy. Shumë shpejt nisën përpjekjet që La Pulga – “Pleshti”, siç e quanin në atë kohë – të luante për kombëtaren spanjolle. Por lidhja e tij dhe e familjes së tij me rrënjët ishte shumë e fortë. Edhe kur ishte fëmijë, ai deklaroi në një intervistë se ëndrra e tij ishte “të luante për kombëtaren e Argjentinës”. Duke vepruar me shpejtësi, Federata Argjentinase e Futbollit organizoi një ndeshje miqësore që Messi të debutonte me ekipin U-20 dhe kështu të lidhej përfundimisht me kombëtaren argjentinase. Kështu nisi rrugëtimi i tij, më 29 qershor 2004, vetëm pak ditë pasi kishte mbushur 17 vjeç.
Tifozët argjentinas mezi prisnin ta shihnin të luante me kombëtaren e parë. Ai moment erdhi më 17 gusht 2005, në një ndeshje miqësore kundër Hungarisë. Në mënyrë të pabesueshme, Messi hyri në fushë 19 minuta pas fillimit të pjesës së dytë dhe, vetëm pak sekonda më vonë, u përjashtua padrejtësisht nga loja. Ndoshta ishte një paralajmërim se rruga e tij drejt lavdisë ndërkombëtare nuk do të ishte e lehtë.
Ia vlen të kthehemi shkurt pas në kohë për të kuptuar përmasat e legjendës së Messit me fanellën bardhekaltër. Rrugëtimi i tij ndoqi “udhën e heroit” të çdo skenari të mirë filmi: nga balta deri në kozmos. Debutimi i tij erdhi në mes të një epoke të mbushur me zhgënjime dhe frustrime për Argjentinën.
Vendi ishte mbërthyer në një kërkim të pandërprerë për të gjetur “Maradonën e ri”, i cili do t’i rikthente lavdinë kombëtare. Për më tepër, Messi ishte mëngjarash, mbante numrin 10 dhe mahniste këdo. Krahasimi ishte po aq i pashmangshëm sa edhe i padrejtë, duke vendosur mbi supet e tij një presion të jashtëzakonshëm.
Ndërsa me Barcelonën fitonte absolutisht gjithçka, trofetë me kombëtaren e parë vazhdonin t’i shpëtonin. Në vendin e tij të dashur, kritikat ishin të ashpra.
U vu në dyshim dashuria e tij për fanellën, qëndrimi i tij, gjithçka. Madje, vazhdimisht i përmendej fakti se “nuk e këndonte himnin kombëtar” përpara fillimit të ndeshjeve. Dhe të gjitha këto drejtoheshin ndaj Messit jashtëzakonisht të talentuar, i cili mund të kishte zgjedhur një rrugë shumë më të lehtë diku tjetër në botë. Megjithatë, ai i përballoi kritikat me dinjitet, ruajti qetësinë dhe dha shembull.
Më pas erdhi Brazili 2014. Një Kupë Bote në tokën e “armikut intim”. Argjentina arriti në finale pas 24 vjetësh. Gjithçka dukej e përsosur; duhej të ishte përralla e madhe me fundin ideal – por Gjermania kishte plane të tjera.
Pasuan edhe dy zhgënjime të dhimbshme, në dy finale radhazi të Copa América-s kundër Kilit. Messi preku fundin dhe hoqi dorë: “Tani kam humbur katër finale… Koha ime me kombëtaren ka përfunduar. Katër finale. Nuk është për mua. Fatkeqësisht, u përpoqa. Ishte ajo që doja më shumë. Nuk ndodhi për mua, por mendoj se këtu mbaron gjithçka.”
Por, si një kampion i vërtetë, ai e rimendoi vendimin dhe u rikthye shumë shpejt në kombëtare.
Ajo periudhë shënoi fazën më të vështirë të karrierës së tij ndërkombëtare. Pas finaleve të humbura, skuadra mezi u kualifikua për Botërorin e Rusisë 2018 dhe zhvilloi një turne shumë të dobët. Në vitin 2019, Messi bëri një nga deklaratat më frymëzuese të karrierës së tij. Në Fox Sports ai e bëri të qartë se nuk do të dorëzohej:
“Dua ta përfundoj karrierën time duke fituar diçka me kombëtaren e Argjentinës. Dhe, nëse jo, të paktën duke e ditur se jam përpjekur në çdo mundësi që kam pasur. Ky është mesazhi për fëmijët që më ndjekin. Jo vetëm për futbollin, por për jetën. Sepse kjo është jeta: të pengohesh, të ngrihesh përsëri dhe të provosh sërish. Të luftosh për ëndrrën tënde.”
Shpërblimi më në fund erdhi në Copa América 2021 në Brazil, ku ai ngriti trofeun e tij të parë me kombëtaren e parë, 16 vjet pas debutimit. Që nga ai moment, presioni u zhduk, duke i lejuar gjenialitetit të tij të shfaqej i çliruar nga çdo barrë. Në Katar 2022, Messi fitoi çmimin më të madh. Rruga e mundimshme deri në atë moment e bëri triumfin edhe më të ëmbël. Tifozët u bashkuan rreth këmbënguljes, përulësisë dhe besnikërisë së palëkundur të tij ndaj vendit.
Në moshën 38-vjeçare, duke luajtur në Kupën e tij të gjashtë të Botës, ai u tregua sërish vendimtar. Nëse kishte mbetur ende ndonjë dyshim, ai plotësoi edhe një tjetër pikë që ishte përmendur gjithmonë në krahasimet me Maradonën: eliminoi Anglinë, rivalin e madh, me një paraqitje brilante. Këtë herë, trupi nuk e lejoi të luante finalen kundër Spanjës me ritmin e tij të zakonshëm supersonik. Dhe fundi i përsosur nuk u bë realitet. Por pas këtij turneu, ekzistonte një konsensus i gjerë se Messi qëndron si futbollisti më i madh i të gjitha kohërave.
Tërheqja përfundimtare e kapitenit nga kombëtarja – pas ndeshjes së së martës kundër Beninit – nuk ishte surprizë. Vdekja e të atit rëndoi shumë mbi të, siç u pasqyrua edhe në mesazhin e tij emocional të lamtumirës:
“Nuk e di çfarë do të bëj pa ty, nuk e di si të vazhdoj. Unë vetëm kam luajtur futboll dhe tani kam dyshime serioze nëse do të vazhdoj ta bëj edhe për shumë kohë.”
Për më tepër, Messi është 39 vjeç dhe koha ka filluar të lërë gjurmët e saj. Megjithatë, sado e qartë dhe e pritshme të ketë qenë kjo lamtumirë, kjo nuk e bën atë më pak të dhimbshme.
Në jetë ka përvoja unike dhe të papërsëritshme. Dashamirësit e sportit e kuptojnë privilegjin që është të shohësh nga afër Michael Jordan, Roger Federer apo të tjerë që konsiderohen më të mëdhenjtë e të gjitha kohërave. Është si të shohësh një yll që bie, me një ngjyrë të veçantë, teksa përshkon qiellin e pafund, më i ndritshëm se të gjithë të tjerët, i papërsëritshëm.
Talenti i tij mund të shijohet ende në Major League Soccer me Inter Miami, megjithëse ai ka dhënë tashmë disa sinjale se koha e tij si futbollist profesionist po i afrohet fundit. Pa asnjë dyshim, një epokë ka përfunduar – jo vetëm për argjentinasit, por për të gjithë dashamirësit e futbollit.
Në postimin e tij të lamtumirës, Messi e mbylli duke shkruar:
“Faleminderit Zotit që më bëri argjentinas.”
Dashuria për vendin tënd nuk varet nga vendi ku jeton. Varet nga vendi prej nga vjen.
Dhe Messi është argjentinas.
Burimi: Shkruar nga Esteban Campanela, CNN
