Për më shumë se gjysmë shekulli, zëri i Ali Akbarit ka jehuar në lagjen e gjashtë të Parisit. Me biçikletën e tij të përdorur dhe me thirrjen karakteristike “Ça y est!” (“Ja ku janë!”), 73-vjeçari me origjinë nga Pakistani është bërë një figurë ikonike e Saint-Germain-des-Prés. Tani, pas 50 vitesh duke shpërndarë gazetat me dorë, ai është nderuar me një nga dekoratat më të larta të Francës.
Muajin e kaluar, Presidenti francez Emmanuel Macron i akordoi Ali Akbarit titullin “Kalorës i Urdhrit Kombëtar të Meritës” në një ceremoni në Pallatin Élysée. “Ju jeni theksi i lagjes së gjashtë”, i tha Macron, duke e quajtur “më francezin ndër francezët – një voltairian që erdhi nga Pakistani”.
Ali Akbar konsiderohet si shitësi i fundit tradicional i gazetave në rrugët e Parisit, një profesion që dikur ishte pjesë e pandarë e jetës urbane, por që është zhdukur gradualisht për shkak të internetit dhe rënies së shtypit të shkruar. Në një kohë kur shumica e njerëzve lexojnë lajmet në telefon, ai vazhdon t’i shpërndajë gazetat si Le Monde dhe Libération dorazi, shtatë ditë në javë, rreth 10 orë në ditë.
I lindur në Rawalpindi, Pakistan, si më i madhi i 10 fëmijëve, Akbar u largua nga vendlindja pak para se të mbushte 18 vjeç, me një ëndërr të vetme: të fitonte para për t’i ndërtuar një shtëpi nënës së tij. Ai punoi fillimisht në Greqi, ku pastronte dysheme në një anije, më pas në Holandë dhe në qytetin francez Rouen, derisa mbërriti në Paris në vitin 1973.
Një mik argjentinas e bindi të fillonte të shiste gazeta në Lagjen Latine. Fillimisht u trondit nga liria e shtypit në Francë, sidomos nga një gazetë satirike me karikatura të guximshme. “Në vendin tim, po të bëje diçka të tillë, do të të vrisnin”, kujton ai. Por shumë shpejt, puna u kthye në pasion, pavarësisht ditëve të gjata deri në 18 orë.
Jeta nuk ka qenë gjithmonë e lehtë. Ka pasur periudha kur ka fjetur në rrugë për të kursyer para dhe për t’ia dërguar familjes në Pakistan. Më në fund, ai arriti të përmbushë ëndrrën e tij dhe t’i ndërtojë nënës shtëpinë e shumëdëshiruar. Më pas u martua me Azizan dhe u vendos në periferi të Parisit, ku rritën pesë djem.
Në vitin 2005, botoi një kujtim me titullin “Unë e bëj botën të qeshë, por bota më bën të qaj”, një pasqyrim i jetës së tij mes sakrificës dhe optimizmit. Edhe sot, ai fiton rreth 60 euro në ditë nga shitja e gazetave.
Për familjen e tij, dekorata presidenciale është më shumë se një medalje. “Ka vendosur një fashë mbi plagët e vjetra”, thotë i biri, Shamshad Akbar. Vetë Aliu thotë se Macron i ka premtuar shtetësinë franceze, megjithëse Pallati Élysée nuk ka komentuar për këtë.
Në një nga baret e mbushura të bulevardit Saint-Germain, jo shumë kohë më parë, klientët nisën të thërrisnin emrin e tij në kor. Ai ngriti gazetat në ajër, buzëqeshi dhe thirri në frëngjisht dhe anglisht:
“Ça y est! I have realized my dream!” – “Ja ku janë! E realizova ëndrrën time!”
(Burimi: NPR)
