Në panoramën e gjerë të dramaturgjisë botërore, pak vepra arrijnë të depërtojnë në thelbin e brishtë të drejtësisë njerëzore me finesën që ofron “12 Burra të Zemëruar” e Reginald Rose. Vendosja e saj në skenën e Teatrit Kombëtar, nën regjinë e Albert Mingës, nuk është thjesht një premierë e radhës, por një thirrje për të eksploruar thellësitë e errëta të psikikës njerëzore, aty ku përballen e vërteta dhe paragjykimi, në një hapësirë të mbyllur pa shpëtim.
Ngjarja në pamje të parë është e thjeshtë: dymbëdhjetë burra, të panjohur mes tyre, duhet të vendosin për fatin e një të riu të akuzuar për vrasjen e të atit. Por, në momentin që dera e dhomës së jurisë mbyllet, skena tejkalon kufijtë fizikë dhe kthehet në një arenë mendore. Brenda asaj hapësire, në një ditë të nxehtë vere, temperatura nuk përcaktohet vetëm nga moti, por nga përplasja e fortë e bindjeve, dyshimeve dhe ndërgjegjes njerëzore.
