Ka kohë që politika shqiptare është kthyer në një serial oriental me shumë episode, ku humori dhe epizmi përzihen si uji me piperin nëpër spërkatjet që i bëhen opinionit publik.
Aktori kryesor mbetet i njëjtë.
Fjalimi i djeshëm i kryeministrit, ai me flamingot, gjyshet, fermerët e Lushnjes dhe një citim nga Tocqueville, i cili kishte ardhur me “Çeti Taxi” direkt nga Sorbona, i përket episodit të radhës me titull “Besa”.
Kur një kryeministër fillon fjalimin me një zog, ka dy mundësi. Ose ka gjetur vërtet një metaforë të bukur për shpirtin e kohës, ose e ka kuptuar që s’ka më asgjë tjetër për të thënë dhe zogu mbetet shpëtimtari i vetëm i fantazisë së shterruar.
Flamingo-ja e Nartës u soll në Pallatin e Brigadave, për një mision shumëdimensional. Si simbol i pakënaqësisë popullore, ambasador i pandërprerë i “epokës së re”, dhe simbolikë qendrore e një ligjërimi ku çdo fjali fillonte me pretendim filozofik dhe mbaronte me justifikim burokratik.
Hajdut jo që jo, por askush me gjatësi mbi 2 metra, aq më shumë kryeministër, nuk do të arrinte të nxirrte kaq shumë ornitologji politike nga një projekt turistik.
Dolën flamingot (qytetarët e mirë, ata që protestojnë “me dashuri”); u nxorën në mexhlis sorrat (opozita dhe kushdo që guxon të pyesë më shumë se një herë), dhe të tretët korbat (ata që i shkojnë sorrave pas, që janë ca më të zinj). E gjithë kjo taksonomi vetëm për t’i ikur problemit të vërtetë, apo fjalës “kritikë” — sepse kritika është e vështirë të përballohet, ndryshe nga një sorrë që trembet lehtë me dorë.
Ideja kryesore e letrarit kryeministër ishte kjo: shqiptarët nuk janë mosmirënjohës, thjesht kanë “pritshmëri që rriten më shpejt se mundësitë”.
Dhe kjo kryeide duhet të zbërthehej me një tjetër gjetje: me dokumentin e stolisur në ballinë me emrin “Besa”.
Por dhe emri “Besa”, i zgjedhur nga metuesi i saj, me dinakëri marketingu, si fjalë e rëndë, plot histori, e vështirë për t’u përqeshur për vetë identitetin kombëtar, nuk pati afektin e dëshiruar.
As besa fjalë dhe besa letër, nuk ngjisin dot më asnjë pusullë në ndërgjegjen popullore, për më tepër që detyrën për ta bërë këtë e kanë petritët, sarat dhe sorrat e Partisë.
Tentativat me histori prekëse si ajo e fermerit nga Lushnja që priti tre vjet për një përgjigje, apo e gjyshes që zgjohej para agimit për radhën në poliklinikë — u interpretuan me mjeshtëri skenike, nga aktori Edi Rama, në etydin “Empatia është ilaçi që mungon”. Thuhet që ai futet në rolin e caktuar me ndërgjegje të plotë dhe i beson skenarit për sa kohë i zgjat monologu.
Por dhe “tabiati i mbrapshtë i një mjeku”, bashkë me interpretimin madhështor të zhveshjes ҫullak të padrejtësisë, nuk bindin më askënd, as vetë ata në Pallatin e Brigadave. Tashmë, arti i vjetër i qeverisjes: kur diçka shkon mirë, është vizion; kur diçka shkon keq, është administratë – nuk prek më tufën e flamingove.
Ato i kanë dhënë besën një premtimi më të madh: “zhdukjen e gjahtarëve të ligj, nga habitati i tyre”.
© Ky është artikull ekskluziv i KontrasT.al, që gëzon të drejtën e autorësisë sipas Ligjit Nr. 35/2016, “Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e lidhura me to” / Artikulli mund të ripublikohet vetёm i shoqëruar me linkun e artikullit origjinal.
