“Kur askush nuk të zgjon në mëngjes dhe kur askush nuk të pret në mbrëmje, dhe kur mund të bësh çfarë të duash… si e quan këtë: liri apo vetmi?” — Charles Bukowski
Kjo thënie e famshme vë në pikëpyetje një nga idetë më të dëshiruara të njeriut modern: lirinë absolute. Ajo na sfidon të mendojmë nëse pavarësia totale është vërtet çlirim, apo nëse, në një moment të caktuar, ajo shndërrohet në boshllëk emocional.
Në thelb, kjo nuk është një pyetje që kërkon një përgjigje të vetme. Për disa, të jetosh pa kufizime, pa pritshmëri dhe pa varësi nga të tjerët është forma më e pastër e lirisë. Për të tjerë, e njëjta situatë mund të përjetohet si vetmi, mungesë lidhjeje dhe ndjenjë izolimi.
Bukowski nuk jep përgjigje – ai thjesht vendos një pasqyrë përballë nesh. Dhe përgjigjja, në fund, varet nga mënyra se si secili prej nesh e përjeton vetminë dhe marrëdhënien me veten. Sepse ndonjëherë, liria dhe vetmia nuk janë të kundërta… por dy anë të së njëjtës gjendje.
