Nga cicërimat e zogjve te drita që pulson te xixëllonjat, nga thirrjet e bretkosave te tingujt e gjitarëve — duket se natyra ndjek një ritëm të përbashkët. Një studim i ri sugjeron se komunikimi në botën e gjallë ndodh shpesh në të njëjtën frekuencë: rreth 2 herc, ose dy impulse në sekondë.
Kjo do të thotë se shumë specie, pavarësisht sa të ndryshme janë mes tyre, “flasin” me një ritëm pothuajse identik. Dhe çuditërisht, ky është edhe ritmi që gjendet në shumë nga këngët më të njohura që dëgjojmë çdo ditë.
Studimi, i kryer nga Universiteti Northwestern dhe i publikuar në revistën PLOS Biology, nisi nga një vëzhgim i thjeshtë në natyrë. Një ekip studiuesish që po filmonte xixëllonja në Tajlandë vuri re se pulset e dritës së tyre përputheshin me ritmin e tingujve të insekteve të tjera. Ky detaj i vogël çoi në një pyetje më të madhe: a ekziston një ritëm universal në komunikimin e kafshëve?
Për ta kuptuar, studiuesit analizuan të dhëna nga shumë specie të ndryshme. Rezultati ishte befasues: shumica e sinjaleve komunikuese — qofshin tinguj, lëvizje apo dritë — përsëriten brenda një diapazoni shumë të ngushtë, mes 0.5 dhe 4 herc, me një “pikë të ëmbël” rreth 2 herc.
Shpjegimi mund të jetë më i thellë sesa thjesht rastësi. Sipas studiuesve, truri — jo vetëm i njeriut, por edhe i kafshëve — është i “programuar” të përpunojë më lehtë sinjale në këtë ritëm. Me fjalë të tjera, komunikimi mund të ketë evoluar për t’u përshtatur me mënyrën se si funksionon sistemi nervor.
Për ta testuar këtë ide, ekipi krijoi modele kompjuterike që simulojnë mënyrën si reagojnë neuronet ndaj ritmeve të ndryshme. Edhe këto modele treguan të njëjtin rezultat: sinjalet rreth 2 herc përpunohen më fort dhe më qartë.
Studimi hedh një ide intriguese: ndoshta nuk është rastësi që na pëlqen një ritëm i caktuar në muzikë, apo që natyra “flet” në të njëjtën frekuencë. Mund të jetë një kod i përbashkët biologjik që na lidh të gjithëve — nga njeriu te insekti më i vogël.
(Burimi: ANSA)
