Në Shqipërinë e viteve ’30, në një kohë kur e shkuara dhe e reja takoheshin në çdo hap, oborri mbretëror ishte si një portë nga ku hynte fryma e Evropës. Në qendër të kësaj atmosfere qëndronin gjashtë motrat e Mbretit Ahmet Zogu: Sanija, Ruhija, Myzejeni, Maxhidja, Adilja dhe Nafija. Secila prej tyre sillte një botë më vete, nga arti e bamirësia, te disiplina ushtarake dhe finesa, duke e kthyer oborrin në një simbol të një Shqipërie që po transformohej.
Stili i tyre pasqyronte një vend të vogël, por me ëndrra të mëdha. Mëndafshi i lehtë që lëkundej në ecje, doreza të bardha plot finesë, kapele të zbukuruara me perla, një elegancë që rrallë shihej në atë kohë. Moda nga Parisi, Vjena apo Roma merrte jetë në veshjet e tyre, por gjithmonë me një detaj shqiptar: një qëndisje tradicionale, një shall i punuar me dorë, një simbol që tregonte identitet.
Ato nuk ishin thjesht pjesë e oborrit, ishin frymëzim për të gjitha gratë dhe vajzat e Shqipërisë. Revistat e huaja i përshkruanin si ikonat e stilit në Ballkan, ndërsa në qytetet shqiptare gratë nisën të reflektonin këtë ndryshim. Moda e viteve ’30 mori një kuptim më të thellë: u bë shprehje e një kombi që po zgjohej dhe po kërkonte vendin e vet në hartën kulturore të Evropës.
