Studentja shqiptare e ekonomikut Samanta, nuk dëshironte të prezantonte asgjë më shumë se sa tha. Vajza nga Korça ngriti peshë zemrat e shqiptarëve, që ndoqën nga rrjetet sociale shpërthimin e saj shpirtëror.
E bukur, e thjeshtë, e pastër qelibar, lotët dhe fjalët e saj ç’armatosën emocionalisht çdo shqiptar që e pa dhe dëgjoi monologun e saj të fuqishëm.
Nga sot, Samanta është studentja! Samanta është vajza! Samanta është Protesta!
Samanta është “armiku” më i rrezikshëm i pushtetit të Edi Ramës që e ka futur vendin në një trajektore të rrezikshme.
Me dëlirësinë e trishtuar të vajzës universitare “luanesha” e protestës nxori thelbin e revoltës rinore vetëm me një fjali: “Dolëm paqësisht tre muaj, nuk na dëgjoi njeri.”
“E tani do jemi çdo ditë këtu. A doni dikush që të fliste? Po flas unë” – bërtiti ajo.
Çfarë kërkojnë studentët protestues si Samanta?
“E para, dorëheqjen e Ramës, se na e ka nxirë jetën.” – tha ajo.
“E dyta, konviktet të jenë të rregullta. E treta, të respektoni rregullat dhe ligjet, të ketë drejtësi. Mos ushtroni dhunë ndaj popullit kur kërkon të drejtën e vet”.
Samanta preku me fjalë dhe lot zemre, historinë shumë familjeve shqiptare, kur tha: “Është e dhimbshme të jetosh këtu. Unë këtu nuk kam asnjë familjar. Motrën, vëllanë i kam të larguar. Edhe prindërit në emigrim. Prandaj kam dalë këtu”.
Luanesha e protestës e përmbylli zemërimin e saj me mesazhin që mund të ndërrojë një regjim, jo vetëm një pushtet: “Le të dhunojnë sa të duan, zërin tonë nuk mund ta mposhtin. Vetëm nëse na vrisni, nuk do të na shihni më këtu. Nuk kemi më çfarë të humbim”.
Edhe sikur kjo protestë të mos fitojë asgjë, shqiptarët fituan Samantën.
