Një fjali e shkruar gati një shekull më parë nga Sigmund Freud po rikthehet sërish në qendër të diskutimeve mbi psikologjinë dhe fëmijërinë.
Në librin e tij të vitit 1930 “Civilization and Its Discontents”, psikoanalisti i famshëm shkruante:
“Asnjë nevojë në fëmijëri nuk është më e fortë sesa nevoja për mbrojtjen e babait.”
Sot, kjo ide po interpretohet më gjerësisht nga psikologët modernë si nevoja e fëmijës për një figurë të qëndrueshme mbështetëse dhe mbrojtëse, jo domosdoshmërisht vetëm atë atërore.
Frojdi besonte se ndjenja e sigurisë në fëmijëri nuk lidhet vetëm me mbrojtjen fizike, por me krijimin e një baze emocionale të fortë, që i lejon fëmijës të ndërtojë besim, të eksplorojë botën dhe të përballojë vështirësitë pa u ndier i braktisur apo i pambrojtur.
Sipas tij, një fëmijë që rritet me ndjesinë se ka pranë një të rritur të besueshëm, krijon atë që psikologjia moderne e quan “siguri bazë emocionale”. Kjo ndihmon më vonë në ndërtimin e marrëdhënieve të shëndetshme dhe vetëvlerësimit.
Frojdi bënte gjithashtu dallimin mes mbrojtjes dhe mbikëqyrjes së tepërt. Sipas tij, fëmija nuk ka nevojë të mbahet vazhdimisht nën kontroll, por të dijë se ndihma ekziston dhe do të jetë aty kur ai të ndihet i mbingarkuar apo i frikësuar.
Në analizën e tij, mungesa e kësaj sigurie në vitet e para të jetës mund të shfaqet më vonë në formën e ankthit, pasigurisë emocionale apo vështirësive në krijimin e lidhjeve të qëndrueshme me të tjerët.
Shumë nga teoritë e Frojdit janë kritikuar dhe rishikuar me kalimin e kohës, sidomos për mënyrën si ai e shihte rolin e grave dhe nënave në familje. Megjithatë, ideja se një fëmijë ka nevojë për siguri emocionale dhe një figurë mbështetëse mbetet ende aktuale edhe në psikologjinë moderne.
Sot, kjo fjali vazhdon të qarkullojë në libra, forume psikologjie dhe rrjete sociale, pikërisht sepse prek një temë universale: nevojën e çdo fëmije për t’u ndier i mbrojtur dhe i sigurt.
(Burimi: IDR)
