Mizanskena e vendosjes së reshtit të parë dhe as skenari i Edi Ramës “Na lini pak vetëm”, nuk solli goditjen e pritshme të tij ndaj “puçistëve” të brendshëm apo armiqve të jashtëm.
Asambleja e socialistëve në Gjirin e Lalzit, e paralajmëruar si një përballje e fortë politike, përfundoi më shumë si një demonstrim force i kryetarit sesa si një tërmet brenda partisë.
Me dyer të mbyllura, telefona të fikur dhe kamerat jashtë, Rama rezervoi për familjen socialiste një fjalim të ashpër, por “molotovi” politik nuk shpërtheu aty ku pritej.
Belinda Balluku mbeti në reshtin e parë, ndërsa përplasja me drejtësinë u trajtua me formulën e njohur të ndarjes së përgjegjësive personale nga ato partiake.
Erion Veliaj, që nga qelia kërkoi largimin e Ramës, humbi drejtimin politik të Tiranës, por jo vendin në parti.
Ndërkohë, Elisa Spiropali dhe Plarent Ndreca u vunë në shënjestër për përjashtim.
Në fund, përtej lëvizjeve të drejtuesve politikë dhe përgatitjeve për zgjedhjet vendore, Asambleja prodhoi më shumë zhurmë sesa tronditje.
“Molotovi” i paralajmëruar nuk dogji as reshtin e katërt, as të fundit. Goditja ishte selektive, ndërsa boshti mbeti i njëjtë: në Partinë Socialiste mund të ndryshojnë vendet, por jo ai që vendos kush ulet në to.
