Trajtimi bujar që mediat i bëjnë Fauci-t u lejon atyre t’i shmangen përballjes me atë që ditari zbulon për vetë shtypin.
Ditarët e sapopublikuar të Anthony Faucit përmbajnë zbulime tronditëse mbi mënyrën se si ai gënjeu publikisht për shkallën e vdekshmërisë nga Covid-i, teorinë e rrjedhjes së virusit nga laboratori, mbylljen e shkollave dhe vaksinat, ndër të tjera.
Megjithatë, sipas shtypit propagandistik, përfundimet më të rëndësishme janë se Fauci nuk e pëlqente Presidentin Donald Trump, shqetësohej për kërcënimet ndaj tij dhe, në të vërtetë, i pëlqente shumë të ishte i famshëm. Por ndoshta kjo mënyrë paraqitjeje nuk duhet të na habisë: shënimet e ditarit nuk e implikojnë Fauci-n vetëm për kryerjen e asaj që mund të konsiderohet mbulimi më i madh i së vërtetës dhe sulmi më i madh ndaj lirive amerikane, në emër të “shkencës” së tij. Ato zbulojnë gjithashtu se të njëjtët propagandistë që hiqeshin si gazetarë objektivë gjatë raportimit për Fauci-n dhe pandeminë, ishin po ata njerëz që kërkonin këshillat e Fauci-t se si të intervistonin zyrtarët e administratës Trump, që menaxhonin imazhin publik të Fauci-t dhe që përpiqeshin të bëheshin miq me të.
Prandaj, natyrisht, shtypi propagandistik duhet t’i trajtojë ditarët në një mënyrë që minimizon zbulimet serioze dhe u sinjalizon lexuesve se nuk ka asgjë për t’u shqetësuar shumë.
Sheryl Gay Stolberg e The New York Times e titulloi shkrimin e saj: “Fauci, në ditarin privat, reflekton mbi origjinën e Covid-it dhe famën e tij.” Stolberg e nis shkrimin duke rikujtuar një shënim të Faucit të janarit 2020, në të cilin ai thoshte se virusi mund të kishte kaluar nga kafshët te njerëzit dhe se tregu i kafshëve në Wuhan kishte përshpejtuar përhapjen e virusit. Më pas ajo shpjegon se senatori Rand Paul i publikoi ditarët “si pjesë të hetimit të tij për të përcaktuar nëse virusi mund të ketë rrjedhur nga një laborator dhe nëse, siç pretendon zoti Paul, Dr. Fauci ka gënjyer Kongresin lidhur me këtë çështje”.
Pasi pranon arsyen përse Paul i publikoi këto shënime, megjithatë, Stolberg u thotë shpejt lexuesve se në to nuk ka asgjë të rëndësishme.
“Ditari nuk ofron provën vendimtare që senatori po kërkon”, shkruan Stolberg. “Përkundrazi, ai përsërit zbulime të mëparshme që tregojnë se Dr. Fauci po përpiqej të përballonte një krizë që zhvillohej me shpejtësi, ndërsa pikëpamjet e shkencëtarëve evoluonin.”
Por prova “vendimtare” është aty, për këdo që është i gatshëm të hapë sytë dhe ta shohë.
Merrni, për shembull, dëshminë e Fauci-t para Kongresit, ku ai deklaroi se “gripi sezonal me të cilin përballemi çdo vit ka një vdekshmëri prej 0,1 për qind” dhe se “vdekshmëria e deklaruar për të gjithë këtë, kur shikon të gjitha të dhënat, përfshirë Kinën, është rreth tre për qind. Fillimisht ishte dy dhe tani është tre.” Ai shtoi se virusi ishte “10 herë më vdekjeprurës se gripi sezonal.”
Por privatisht, Fauci deklaronte se “shkalla e vdekshmërisë së rasteve” ishte “më shumë rreth 0,2–0,3 për qind, sesa 2,0 për qind”, siç ka raportuar në këto faqe Shawn Fleetwood i The Federalist.
Pavarësisht kësaj, Stolberg i injoron këto zbulime komprometuese dhe përqendrohet në faktin se Fauci ishte “i fiksuar pas vetes” — sikur ky të ishte skandali i madh — dhe se shënimet tregojnë “presionin nën të cilin ndodhej, ndërsa u bë fytyra publike e reagimit të qeverisë dhe, në të njëjtën kohë, kundërshtonte ato që ai i quante ‘gënjeshtra shpifëse’ për të, të përhapura nga ‘elementë ekstremë të djathtë në shoqëri’.”
Me fjalë të tjera, Fauci ishte viktima.
Stolberg shkruan se “kritikët kaluan pjesën më të madhe të ditëve të fundit duke kërkuar nëpër dokumente për copëza informacioni në të cilat ai dukej se kundërshtonte vetveten.” Një prej këtyre “copëzave” është fakti se Fauci deklaroi publikisht se “nuk kishte asnjë lidhje” me mbylljen e shkollave, ndërsa në ditarin e tij kishte shkruar, gjashtë vjet më parë, se e kishte “bindur” kryebashkiakun Bill de Blasio të mbyllte shkollat e qytetit të Nju-Jorkut.
Pavarësisht se shënimet e ditarit provojnë se “kritikët” kishin të drejtë, Stolberg megjithatë e ndërtoi historinë rreth viktimizimit të Fauci-t, statusit të tij si personazh i famshëm dhe sjelljes së “kritikëve” që rastësisht vunë re këtë farsë.
Monica Alba e NBC News e titulloi shkrimin e saj: “Ditari i Anthony Fauci-t zbulon se si Shtëpitë e Bardha të Trump-it dhe Biden-it trajtuan rastet e tyre me Covid”, ndërsa në nëntitull pretendonte se publikimi i ditarit ofron “një vështrim nga prapaskenat mbi Covid-in nën të dy presidentët”, sikur ky të ishte qëllimi apo përfundimi kryesor i ditarëve.
Sammy Westfall dhe Dan Diamond të The Washington Post shkruajnё: “Ditari i Fauci-t zbulon mendimet e tij për një Trump ‘që fliste pa lidhje’ dhe për famën e tij.” Nëntitulli thoshte: “Shënimet e ditarit të shkencëtarit federal që ndihmoi në drejtimin e përgjigjes ndaj Covid-it, të publikuara nga senatori republikan Rand Paul, hedhin dritë mbi betejën e brendshme për mënyrën se si duhej trajtuar shpërthimi i epidemisë.”
Artikulli fillonte duke deklaruar se Fauci “ankohej privatisht për të folurën ‘pa lidhje’ të Presidentit Donald Trump dhe shijonte vëmendjen mediatike ndaj rolit të tij.” Paragrafi i pestë i karakterizonte shënimet si “një vështrim intim mbi mënyrën se si shkencëtari i njohur, në qendër të reagimit kombëtar ndaj pandemisë, lundroi midis dy administratave presidenciale gjatë përshkallëzimit të krizës shëndetësore.”
Më pas The Post rendit “përfundimet kryesore” të shënimeve, të tilla si “marrëdhëniet herë të ngrohta e herë të ftohta të Fauci-t me Trump-in” dhe mënyrën se si Fauci e kaloi vitin e parë të Covid-it “duke u përpjekur të kundërshtonte komentet e presidentit që minimizonin shpërthimin e epidemisë”, e ndjekur nga mendimet e Fauci-t për rrjedhjen nga laboratori, “momentet e tij të famës” dhe kërcënimet e bëra ndaj tij.
Edhe një herë, mediat e paraqesin Fauci-n si dikë që luftonte kundër Trump-it — narrativa e preferuar e shtypit propagandistik — dhe që duhej të përballonte vështirësitë e punës me administratën Trump, sulmet ndaj tij, debatet mbi teoritë shkencore dhe përshtatjen me famën.
Të paktën kështu veprojnë kur nuk i injorojnë krejtësisht zbulimet e reja, siç ka ndodhur me disa prej rrjeteve televizive të lajmeve, përfshirë CBS, ABC dhe NBC.
Por ky trajtim kaq bujar nga shtypi u lejon gjithashtu anëtarëve të tij t’i shmangen përballjes me atë që ditarët zbulojnë për vetë shtypin.
Shënimet e Fauci-t tregojnë se “gazetarë” të rëndësishëm, nga Dana Bash te Jake Tapper e deri te Chuck Todd, vepronin më shumë si miq, këshilltarë, admirues dhe zëdhënës të narrativës që ai preferonte — ndërkohë që Fauci po mashtronte dhe po gënjente qëllimisht publikun për pandeminë.
Gazetarët që do të kishin bërë punën e tyre do ta kishin vënë Fauci-n përballë mospërputhjeve flagrante, do t’i kishin kërkuar llogari për kontradiktat logjike dhe do të kishin përdorur sensin e përbashkët. Dhe do të kishin arritur në të njëjtin përfundim ku kanë arritur tani lexuesit e shënimeve të Fauci-t:
Fauci po gënjente për hir të egos së tij personale, në kurriz të jetesës sonë, jetëve tona dhe mirëqenies kombëtare.
Për shembull, Fauci shënon në ditarin e tij se i dha Tapper-it pyetje për t’ia bërë një anëtari tjetër të task-forcës së Trump-it për koronavirusin.
Në një rast tjetër, sipas shënimeve, Tapper-i e telefonoi Fauci-n për ta pyetur nëse një intervistë i kishte shkaktuar atij ndonjë “problem”, dhe më vonë e priti Fauci-n në një darkë.
Todd e këshilloi Fauci-n se si të përballonte kritikat legjitime nga Fox News dhe Tucker Carlson.
Në një tjetër shënim, Fauci mburrej se si kishte ushtruar presion ndaj The Washington Post që të mos ndiqte një histori lidhur me faktin nëse Kina kishte ushtruar presion mbi drejtorin e përgjithshëm të atëhershëm të Organizatës Botërore të Shëndetësisë, Tedros Ghebreyesus, që të mos shpallte një emergjencë ndërkombëtare.
“Me shumë gjasë e pengova të shkruante historinë,” kujton Fauci.
Janë pikërisht këto zbulime që shpjegojnë përse shtypi propagandistik po i zhvlerëson tani shënimet e ditarit përmes këndvështrimeve dhe kornizimeve të tij të pandershme.
Të njëjtët njerëz që duhej të shqyrtonin me imtësi mënyrën se si Fauci e trajtoi pandeminë, privatisht po përpiqeshin ta mbronin, ta impresiononin dhe të ruanin aksesin tek ai.
Një lexim serioz i shënimeve të ditarit do t’i detyronte, për rrjedhojë, po këta propagandistë që të hetonin edhe vetveten — dhe këtë, ata nuk do ta bëjnë kurrë.
Burimi: The Federalist
