Horaci është një nga emrat më të shquar të poezisë së Romës së lashtë dhe një figurë që vijon të ndikojë letërsinë perëndimore edhe sot. Ai arriti të ndërthurë me finesë trashëgiminë letrare greke me përvojën dhe realitetin romak, duke krijuar një zë origjinal dhe të qëndrueshëm në kohë.
I lindur në vitin 65 p.e.s. në Venusia (në jug të Italisë së sotme), me emrin e plotë Quintus Horatius Flaccus, ai vinte nga një familje me prejardhje modeste. I ati, një ish-skllav i liruar, i kushtoi rëndësi të veçantë edukimit të të birit, duke i mundësuar studime fillimisht në Romë e më pas në Athinë. Pikërisht aty, në kontakt me filozofinë dhe letërsinë greke u formësua ndjeshëm botëkuptimi dhe stili i tij poetik.
Në periudhën e trazuar të luftërave civile romake, Horaci u rreshtua në anën e Marcus Junius Brutus. Pas humbjes së Brutit ai u rikthye në Romë, ku jeta e tij mori një kthesë vendimtare falë mbështetjes së Gaius Maecenas, këshilltar i afërt i Augustus dhe një nga mbështetësit më të mëdhenj të artit në antikitet. Përkrahja e Maecenas-it i krijoi mundësinë t’i përkushtohej plotësisht krijimtarisë letrare.
Krijimtaria e Horacit përfshin veprat Satires, Odes, Epistles dhe traktatin teorik Ars Poetica, ku ai shtjellon parimet e harmonisë, masës dhe natyrshmërisë në art. Nga poezia e tij buron edhe shprehja e famshme carpe diem “shfrytëzoje ditën” që mbetet një nga mesazhet më të njohura të kulturës romake.
Falë ndikimit të thellë në traditën klasike dhe në letërsinë e mëvonshme evropiane, Horaci konsiderohet një nga zërat më përfaqësues të epokës së Augustit dhe një pikë referimi e vazhdueshme për poetë, studiues dhe lexues në mbarë botën.
