Vazhdimi i shumëpritur i filmit The Devil Wears Prada 2 po vjen me një fushatë promovimi aq të fortë dhe gjithëpërfshirëse, sa rrezikon të mbulojë vetë thelbin e historisë që e bëri origjinalin një fenomen kulturor. Ajo që nisi si një lojë inteligjente mes realitetit dhe trillimit, duket se po shndërrohet në një strategji marketingu që zbeh kufijtë mes personazheve dhe figurave reale – dhe ndoshta edhe vetë satirën.
Gjithçka u ndez vjeshtën e kaluar, kur Meryl Streep dhe Stanley Tucci u shfaqën në sfilatën e Dolce & Gabbana në Milano, të veshur si Miranda Priestley dhe Nigel Kipling, për të xhiruar një skenë të filmit. Momenti kulmoi kur Streep, në rolin e Mirandës, pozoi krah për krah me Anna Wintour – figura që prej kohësh konsiderohet frymëzimi real i personazhit. Një detaj i zgjuar, por edhe një sinjal i qartë: këtë herë, loja mes realitetit dhe fiksionit do të ishte pjesë e vetë narrativës publike.
Por ajo që në fillim dukej si një lëvizje e zgjuar PR-i, është kthyer në një prani të vazhdueshme dhe shpesh të tepruar. Fushata promovuese ka përfshirë gjithçka: nga mbulimi intensiv në Vogue, te podcast-et dhe klubet e leximit që rikthejnë romanin origjinal. Vetë Wintour, tashmë Drejtoreshë e Përmbajtjes në Condé Nast, është bërë pjesë aktive e këtij universi, duke e përqafuar publikisht karikaturën e saj.
Ky ndryshim është thelbësor. Në filmin e vitit 2006, The Devil Wears Prada funksiononte si një satirë e mprehtë ndaj botës së modës dhe pushtetit që e dominon atë. Miranda Priestley ishte një figurë e ftohtë, autoritare dhe shpesh mizore – një shefe që mishëronte një sistem toksik. Por sot, me vetë figurën reale që i qëndron pranë dhe e legjitimon këtë portretizim, kritika duket se zbutet.
Në vend të distancës që ekzistonte dikur – kur Wintour dhe industria e modës e shmangën filmin – tani kemi një përqafim të plotë. Në atë kohë, siç kujton Streep, “të gjithë kishin frikë nga Anna”, madje duke e bërë të vështirë sigurimin e veshjeve për xhirime. Sot, situata është përmbysur: markat më të mëdha si Dolce & Gabbana, Balenciaga dhe Dior janë pjesë aktive e filmit, duke e kthyer atë në një platformë të fuqishme promovimi.
Kjo afërsi mes realitetit dhe trillimit ndryshon edhe perceptimin e personazhit. Në intervista, Streep ka mbrojtur Mirandën, duke sugjeruar se cinizmi i saj është edhe qesharak. Por kjo qasje bie në kontrast me përvojën e atyre që janë në pozita të dobëta përballë një figure të tillë – sepse ajo që për një lider mund të duket ironike, për vartësit mund të jetë thjesht shtypëse.
Në këtë klimë, ekziston një rrezik i qartë: që “djalli” të mos jetë më djall. Trailerët sugjerojnë një ton më nostalgjik dhe më të butë, me rikthimin e personazhit të Andyt në orbitën e Mirandës dhe me një fokus më të madh në lidhjet emocionale sesa në konfliktin e mprehtë që karakterizonte filmin e parë.
Edhe vetë krijuesit janë të vetëdijshëm për këtë tension. Skenaristja Aline Brosh McKenna kujton se gjatë punës për filmin e parë, regjisori David Frankel i përsëriste vazhdimisht: “Filmi quhet ‘Djalli vesh Prada’, jo ‘Zonja jo shumë e mirë vesh Prada’.” Një kujtesë e thjeshtë, por thelbësore për identitetin e historisë.
Sot, në mes të një fushate që përzien marketingun me narrativën dhe realitetin me trillimin, mbetet për t’u parë nëse vazhdimi do të ruajë atë mprehtësi që e bëri origjinalin të paharrueshëm – apo nëse do të mbetet një version më i butë, më i sigurt dhe më pak i rrezikshëm i vetvetes.
(Burimi: BBC)
