Inspektori i Forcës së Posaçme “Shqiponja”, Enea Mekolli, humbi jetën mëngjesin e së enjtes gjatë një operacioni për kapjen e të shumëkërkuarit Violand Braçellari në zonën e Lozhanit të Maliqit. Një tjetër efektiv policie mbeti i plagosur. Braçellari, i dënuar më parë për trafik dhe kultivim narkotikësh, hapi zjarr ndaj forcave të policisë gjatë operacionit dhe më pas u plagos e u arrestua.
Ngjarja është e rëndë. Një familje humbi njeriun e saj. Prindërit humbën djalin. Kolegët humbën shokun e tyre.
Pak orë më vonë erdhi edhe reagimi i Kryeministrit Edi Rama, i cili njoftoi se Enea Mekolli do të shpallet “Dëshmor i Atdheut”.
Është nderimi më i lartë që mund të japë shteti.
Por nuk mjafton.
Nuk mjafton për familjen që humbi mbështetjen e saj. Nuk mjafton për kolegët që nesër do të dalin sërish në operacione të ngjashme. Nuk mjafton as për qindra të rinj që zgjedhin të veshin uniformën e policisë me bindjen se po i shërbejnë shtetit.
Një polic nuk duhet të vlerësohet vetëm pasi vritet. Ai duhet të mbrohet sa është gjallë.
Prej vitesh Policia e Shtetit është dëmtuar nga politika, emërimet pa meritë, ndërhyrjet e grupeve kriminale, rekrutimet e gabuara dhe standardet jo gjithmonë të njëjta për të gjithë.
Në vend që efektivi i policisë të ishte figura më e respektuar e autoritetit shtetëror, në shumë raste uniforma është njollosur nga individë që nuk duhet të kishin hyrë kurrë në radhët e saj.
Kur qytetari humbet respektin për uniformën, humbet një pjesë e autoritetit të shtetit.
Kur polici humbet besimin se institucioni e mbron, humbet një pjesë e motivimit për të rrezikuar jetën.
Ngjarja e Lozhanit nxjerr në pah edhe një tjetër problem të vjetër. Operacionet kundër personave të armatosur dhe me rrezikshmëri të lartë kërkojnë trajnim të vazhdueshëm, pajisje moderne dhe mbrojtje maksimale.
Shtetet serioze investojnë miliona euro për jelekë balistikë të nivelit më të lartë, sisteme mbrojtëse, pajisje optike, mjete të blinduara, trajnime taktike dhe simulime të vazhdueshme.
Tek ne shteti mezi u ofron uniformat.
Një polic që shkon të arrestojë një person të armatosur dhe të dënuar për krime të rënda duhet të ketë në dispozicion çdo mjet të mundshëm për t’u kthyer i gjallë në shtëpi.
Ky nuk është luks, ёshtë detyrimi minimal i shtetit ndaj atyre që vendosin jetën në rrezik për të zbatuar ligjin.
Enea Mekolli meriton nderim. Por nderimi më i madh nuk është titulli që i jepet pas vdekjes.
Nderimi më i madh do të ishte një polici më e fortë, më profesionale, më e trajnuar, më e pajisur dhe më e respektuar, ku efektivët të mos kujtohen vetëm kur bien në krye të detyrës.
Shteti nuk e ka për detyrë të prodhojë dëshmorë.
Shteti e ka për detyrë të bëjë gjithçka që ata të kthehen gjallë në shtëpi.
© Ky është shkrim ekskluziv i kontrasT.al, i cili gëzon të drejtën e autorësisë sipas Ligjit Nr. 35/2016, “Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e lidhura me to”. Shkrimi mund të ripublikohet nga mediat e tjera vetëm duke cituar burimin e tij.
