Çështja e emigracionit po thellon sërish ndarjet politike brenda Evropës, ndërsa qeveritë evropiane përballen njëkohësisht me presionin e rritjes së ndjenjave kundër emigracionit dhe me faktorët ekonomikë e socialë që vazhdojnë të nxisin largimin e njerëzve nga Afrika e Veriut dhe Lindja e Mesme.
Kryeministri suedez, Ulf Kristersson, e ka cilësuar si “ide shumë të keqe” vendimin e Spanjës për t’u dhënë amnisti më shumë se një milion emigrantëve që ndodhen në mënyrë të parregullt në vend. Sipas tij, politika të tilla mund të krijojnë një efekt tërheqës dhe ta ekspozojnë Evropën ndaj rrezikut të një përsëritjeje të krizës së madhe migratore të vitit 2015.
Debati u ashpërsua pas hyrjes masive të emigrantëve nga Maroku drejt Ceutës, enklavës spanjolle në bregdetin e Afrikës së Veriut. Ngjarja nxiti reagime të forta nga liderë politikë në vende të ndryshme evropiane dhe riktheu në qendër të vëmendjes dilemën e vjetër të kontinentit: si të kombinohet kontrolli i kufijve me nevojën për të trajtuar shkaqet që i shtyjnë njerëzit të largohen nga vendet e tyre.
Në këtë kontekst, ndryshimi i politikave evropiane ndaj emigracionit nuk mund të shihet i shkëputur nga realiteti ekonomik i vendeve të origjinës. Papunësia, pagat e ulëta dhe mungesa e perspektivës, veçanërisht për të rinjtë, mbeten ndër faktorët kryesorë që nxisin migrimin.
Një shembull domethënës vjen nga Maroku, ku një punëtor i cituar nga Financial Times shprehet se “ka kaq shumë të rinj që duan të punojnë”, ndërsa vetë fiton rreth 428 dollarë në muaj.
Kështu, emigracioni evropian po shfaqet gjithnjë e më shumë si një problem me dy dimensione: një çështje e kontrollit të kufijve dhe e politikave të integrimit për vendet pritëse, por njëkohësisht edhe një pasojë e drejtpërdrejtë e mungesës së mundësive ekonomike në vendet e origjinës.
Për Evropën, sfida nuk është vetëm të vendosë se sa emigrantë mund të pranojë. Sfida më e madhe është të gjejë një ekuilibër të qëndrueshëm ndërmjet sigurisë së kufijve, respektimit të detyrimeve humanitare dhe krijimit të politikave që adresojnë shkaqet ekonomike të migrimit. Në të kundërt, presioni migrator rrezikon të mbetet një nga faktorët kryesorë që ushqejnë polarizimin politik dhe përçarjet brenda kontinentit.
