Rama i quajti “flamingo online”. Foli për një “turmë biodiverse”, për influencerë, delirantë, patriotë me flamur në qafë, njerëz që kërkojnë “like” dhe të tjerë që, sipas tij, po dëmtojnë turizmin shqiptar.
Por problemi për Kryeministrin nuk është emri që u vendos protestuesve. Problemi është se sheshi ishte plot.
Dhe kjo nuk mohohet dot.
Për vite me radhë, protesta në Shqipëri është parë si një përplasje mes militantësh. Njëra parti nxirrte njerëzit e saj, tjetra nxirrte të vetët. Shumica e qytetarëve rrinin në shtëpi dhe e shihnin politikën si një ndeshje ku nuk kishin më asnjë rol.
Ajo që po ndodh e nxitur nga “flamingot” e Zvërnecit duket ndryshe.
Në shesh nuk shihen vetëm militantë. Ka të rinj, familjarë, profesionistë, njerëz që punojnë në sektorin privat, njerëz që nuk varen nga administrata dhe që nuk kanë më frikë se mos humbasin vendin e punës të nesërmen. Ka edhe njerëz që mund ta kenë votuar dikur Ramën. Njerëz që besuan premtimet për shtet europian, meritokraci dhe zhvillim, por që sot ndihen të zhgënjyer.
Pikërisht ky është elementi i ri: Jo protesta, por profili i protestuesit.
Nuk është opozitari klasik. Nuk është militanti. Nuk është as politikani. Është qytetari gri.
Ai që zakonisht nuk del në protestë. Ai që zakonisht nuk flet. Ai që zakonisht nuk shfaqet.
Prandaj në podkastin e tij sot Rama harxhoi shumë kohë duke folur për protestën. Nëse ajo do të ishte e parëndësishme, nuk do të kishte nevojë të merrej me të. Nuk do të kishte nevojë të shpjegonte kush janë protestuesit, çfarë duan dhe pse gabojnë.
Në fakt, vetë nevoja për t’i delegjitimuar është tregues se protesta po prodhon efekt.
A do të mjaftojë kjo lëvizje për të rrëzuar Ramën politikisht? Këtë askush nuk mund ta thotë sot.
Por një gjë duket qartë, frika është më e vogël se më parё dhe kjo është gjithmonë pika ku fillojnë ndryshimet.
Njerëzit që dalin sot në shesh nuk po kërkojnë të largojnë turistët. Nuk po kërkojnë të largojnë as projektet dhe investimet e huaja. Aq mё pak të ndalojnë jetën ekonomike.
Ata po kërkojnë diçka shumë më të thjeshtë. Një shtet që nuk sillet si pronar i vendit. Një administratë që nuk e trajton pushtetin si pasuri private.
Dhe mbi të gjitha, të drejtën për të jetuar e punuar në vendin e tyre pa u ndjerë vazhdimisht të huaj në tokën e vet.
Nëse kjo është apo jo fillimi i një momenti të ri politik në Shqipëri, mbetet për t’u parë.
Por fakti që Kryeministri po flet për protestuesit më shumë sesa protestuesit po flasin për të, është ndoshta shenja më interesante e javëve të fundit.
